Jerald Newman

ჯასტინ ბიბერი, განგნამ სტაილი, ჟიჟეკი და ფოსტა

In Uncategorized on December 1, 2013 at 1:34 am

ჯასტინ ბიბერი, განგნამ სტაილი, ჟიჟეკი და კოკა-კოლა

 

ვიდეოში ბატონი ჟიჟეკი საუბრობს ‘განგნამ სტაილის’ ფენომენზე. ერთი რაღაც მომეწონდა  და დავეთანხმე რომ

შინაარსის პლანი არ არის გადამწყვეტი, მთავარია გადმოცემის ფორმა  და ფუნქცია რომელსაც ის [გადმოცემის ფორმა] ასრულებს.

ტრადიციულად, როცა იქმნებოდა კომუნიკაციის აქტი (ხელოვნება ხომ სოციალური ფენომენია) ხელოვანსა და პუბლიკას შორის, მიზანი [რომელსაც ავტორი ან აღწევდა, ან არა] იყო თავისი გზავნილი მიეტანა ადრესატამდე. ოღონდ ერთი პირობით, თუ ადრესატი გაეცნობოდა და შეიცნობდა (შეიძლება რაღაც ნახო და ვერ გაიგო; მაგალითად, უცხო ენაზე დაწერილი ტექსტი).

საფოსტო კომპანიებს აქვთ მომსახურება, რომლებიც შესრულებულად ითვლება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მიტანილ ამანათს, ხელს მოაწერს ადამიანი, რომლის სახელიც მითითებულია კონვერტზე [გამგზავნის მიერ]. ხელის მოწერისთანავე, ელექტრონულ სისტემაში აისახება, რომ ოპერაცია წარმატებით შესრულდა და გამგზავნს შეუძლია მშვიდად იყოს.

მსგავსი სურვილი აქვთ მწერლებს, მხატვრებს, მუსიკოსებს და ა.შ როდესაც ჯონ ლენონი მღეროდა მშვიდობასა და მსოფლიოს ახალ, მისთვის საოცნებო წესრიგზე, იქვე ტექსტში საუბრობდა იმ შესაძლო სასურველ შედეგებზე, რომლებიც სიმღერას უნდა მოეტანა:

You, you may say I’m a dreamer
But I’m not the only one
I hope someday you will join us
And the world will live as one

 

არსებობს მეორე სახის საფოსტო გზავნილები, რომლებიც არ საჭიროებენ არავითარ დადასტურებას [მიმღების], მეტიც შესაძლოა მათ საერთოდ არ ჰყავდეთ კონკრეტული ადრესატი. ასეთი მომსახურებით სარგებლობენ კომპანიები, რომლებსაც სურთ თავისი პროდუქტი რაც შეიძლება ბევრ ადამიანს შესთავაზონ. [ყოველდღე, სახლში მოსულს, საფოსტო ყუთში ათეულობით გაურკვეველი შინაარსის ბუკლეტი მხვდება, რომლებსაც, როგორც წესი წაუკითხავად ვყრი].

ჟიჟეკი ამბობს რომ განგნამ სტაილს ხალხი ნახულობს იმიტომ რომ არის სისულელე, ანახებს სხვებს იმიტომ რომ არის სისულელე, მაგრამ ამავდროულად სხვებთან ერთად ამ სისულელისგან ქმნის  მილიონობით დოლარის ღირებულების პროდუქტს.  ეს დაახლოებით იგივეა, საფოსტო ყუთიდან ამოღებული ბუკლეტები მეზობლებთან შევიტანო და სათითაოდ განვიხილო, აღმოჩნდება ხალხი, რომლებსაც 1000 პროდუქტიდან, რაღაცის გასინჯვა მოუნდება.

ჯასტინ ბიბერის ერთ-ერთ ვიდეოს, უფრო მეტი ‘არმოწონება’ ჰქონდა, ვიდრე “მოწონება,” თუმცა რეალობა ის არის, რომ მილიონი ადამიანიდან მხოლოდ სამასიათასს მოსწონს, მაგრამ ყველა საუბრობს მასზე. რა ჯობია 10-მა კაცმა ნახოს და ხმები 3/7 ზე განაწილდეს, თუ 100 მა და 30/70?

უფრო გასაგები რომ იყოს, საყოფაცხოვრებო მაგალითს გამოვიყენებ. ვთქვათ არის ქვეყანა სადაც ცხოვრობს 3.5 მილიონი ადამიანი და სადაც ყველას უყვარს ვაშლი. ასევე წარმოვიდგინოთ ქვეყანა 100 000 მილიონი მოსახლეობით სადაც მხოლოდ 10% უყვარს ვაშლი, ხოლო დანარჩენს ეზიზღება. რომელ ქვეყანაში სჯობს გასაყიდადა ვაშლის შეტანა?

ამდენად, თანამედროვე პოპ ხელოვნების მიზანი ის კი არ არის, ვინმეს რამე გააგებინო, მთავარია ბევრმა ნახოს რასაც აკეთებ…

ისე, საფოსტო კომპანიებს კიდევ ერთი სერვისი აქვთ, რომლებიც ე.წ მკვდარ წერილებს (არარსებული ადრესატის, ან არასწორი მისამართის მქონე) უკან აბრუნებს. ჩემი დიდი სურვილია, კაცობრიობამ გამოიგონოს ისეთი ფილტრი, რომელიც ნაგვის უნებური რეკლამირებისგან დაგვიცავს.

 

 

ზომბი

In Uncategorized on November 1, 2013 at 1:35 am

ზომბი

ჰაიტის რევოლუცია მნიშვნელოვანი ამბავი იყო, იმიტომ რომ პირველი დამოუკიდებელი სახელმწიფო შექმნა, რომელსაც შავკანიანები განაგებდნენ… ჰაიტელების გამარჯვებას მხარს უჭერდნენ ამერიკელი მონები და აძაგებდნენ მონათმფლობელები…
რევოლუციის წარმატებაში დიდი როლი ითამაშა ვუდუს ტრადიციამ, რომელიც კარგი საშუალება გამოდგა ხალხის მობილიზებისათვის… ამერიკაში ხედავდნენ, რომ მონები სულ უფრო და უფრო ხშირად მიმართავდნენ ვუდუს, იკრიბებოდნენ ერთად, კითხულობდნენ საკრალურ ტექსტებს და ა.შ

გაისმოდა მოსაზრებები, რომ ერთ მშვენიერ დღეს, შესაძლოა კბილებამდე შეიარაღებულ “ზანგებს” გაეწყვიტათ თეთრები, ისევე როგორც ეს კუნძულზე ქნეს…

თუმცა თეთრების სამიზნე გახდა არა ვინმე შავკანიანი, არამედ რწმენა რომელიც როგორც აღმოჩნდა მათ დიდ ნაწილს აერთიანებდა…

იბეჭდებოდა სტატიები მსოფლიოს მნიშვნელოვან გამოცემებში, ყველა ერთხმად ცდილობდა ვუდუს დემონიზაციას… ავრცელებდნენ ჭორებს თითქოს რიტუალებზე ხდებოდა მსხვერპლშეწირვა – ჰაიტელები პატივს მიაგებდნენ ბოროტ სულებს, კლავდნენ და ჭამდნენ საკუთარ შვილებს… ეს მაშინ, როცა კოლონიზატორად ყოფნის პერიოდში, არც ერთი კანიბალიზმის ფაქტი არ დაუფიქსირებიათ ფრანგებს…

ბუნებრივია, ჰაიტის თავისუფლება დიდ ხანს არ გაგრძელდა, შიდა არეულობის შემდეგ 1915 წელს შეერთებულმა შტატებმა მოახდინა კუნძულის ოკუპაცია, განსხვავებით ფრანგული კოლონიზაციისაგან, ამჯერად უკვე ხშირად იბეჭდებოდა გაზეთებში, კაციჭამია ვუდუს ჯადოქრების ისტორიები… ამერიკელებმა დაიჯერეს მითები და ისიც რომ მათი არმია კუნძულს ადგილობრივების ბარბაროსობისგან იცავდა…

ვუდუს მითებმა მეოცე საუკუნის ამერიკულ პოპ კულტურაში მნიშვნელოვანი ასახვა ჰპოვა… კანიბალი ჰაიტელის ტრანსფორმაციას წარმოადგენს “ზომბის” კონცეპტი… უგონო არსება, რომელიც ვერაფერზე ფიქრობს და როგორც წესი, ადამიანის ხორცზეა დაგეშილი….

ვუდუს მაგალითი ალბათ გამოდგება პარალელებისთვის…

ყველა ღირებულება წმინდაა რომელსაც საზოგადოების მობილიზება ეფექტურად შეუძლია… თუ ვინმემ ვუდუს მსგავსი ტრადიციის გამო, ზომბად, კანიბალად, ბნელად და ა.შ შეგრაცხათ, იცოდეთ რომ ან სულელია ან მტერი…

მიმართვა ემიგრანტებს

In Uncategorized on July 20, 2013 at 10:39 pm

მიმართვა ემიგრანტებს

დავაკვირდი რომ ემიგრანტების დიდი ნაწილი სააკაშვილისადმი სიმპათიით არის განწყობილი, თავიდან მეგონა, რომ ეს ქართული სენია, გიყვარდეს ის, ვინც შენს ნათესავებს ცუდად ექცევა… მაგრამ არ ყოფილა ასე, ზოგადად სამშობლოს მოწყვეტილ ადამიანს, თურმე ახასიათებს იმ მოვლენების, თუ პიროვნებების შეყვარება, რომელთანაც თავის იდენტობას რაღაცნაირად უკავშირებს, ან რაც მის არსებობას სხვა სივრცეში, რამე ნიშნით ახასიათებს…
არგენტინაში გადახვეწილი ხორვატები, ყველაზე ნაციონალისტური ჯგუფი იყო, იმ ჯგუფებს შორის, რომელიც იუგოსლავიის ომში ერეოდა, ისეთი ხალხიც კი, რომელსაც ფეხი არ დაუდგამს საკუთარ მიწაზე, ფინანსურად, თუ სხვა სახით, ეხმარებოდა ნაციონალისტურ მოძრაობას… რატომ? იმიტომ რომ ამგვარად, საკუთარ კულტურულ მოთხოვნილებებს იკმაყოფილებდნენ; როდესაც ზაგრებში მცხოვრებლებს, სულაც არ უნდოდათ ომი, ემიგრანტები ცდილობდნენ კონფლიქტი კიდევ უფრო გამწვავებულიყო… სამხრეთ ამერიკელებს უყვარდათ გენერალი ფრანკო, ზოლჟენიცინს შეუყვარდა პუტინი…
ამგვარად, საქართველოს მოშორებული ქართველი, თუ რამეს ქართულს ხედავდა, სააკაშვილის წინ და უკან სირბილი და დემოკრატიზაციის ძახილი იყო… „ეს სულ სიენენზეა, გუშინ ბიბისიზეც იყო, რა ოხერია, რა კარგად ლაპარაკობსო,“ ამერიკელებს შურთ რომ „ბუში ასეთი არ არისო“ ისეთი ინგლისური იცის, „საუბარში შორისდებულებს ადგილობრივივით ხმარობსო.“
უყურებენ გადაღებულ ვიდეორგოლებს ანაკლიაზე, ბათუმზე, სიღნაღზე, ამაყობენ ლაზიკის პროექტით, აშეარებენ ფეისბუქზე და ანახებენ ყველა უცხოელ მეგობარს… იმ დროს როცა სკაიპში შემოსული ოჯახის წევრი ეუბნება „აქ ყველაფერი კარგად არ არისო“ პასუხობენ, რას ქვია კარგად არ არის, ააყვავა ქვეყანაო… ყველა ხედავს ეკონომიკა წინ მიიწევსო…
მე მინდა ჩემს ძვირფას ქართველებს მივმართო, რომლებიც ისე დაბრმავებულან, საკუთარი მოგონილი ზღაპარი, სინამდვილედ უქცევიათ… ნუ მოიქცევით ისე, რომ მშობელ ქვეყანაში ჩასულებმა თავი უცხოებად იგრძნოთ, ნუ გეყვარებათ ტელევიზორიდან შემოჩეჩებული გმირები, ოჯახი სწევრებზე მეტად…. ჯობია რობაქიძესავით, ქართული ცეკვის ანსამბლებს ელოდოთ და კონცერტები ცრემლიანი თვალებით დატოვოთ, ვიდრე ჰალსტუხი ჭამია პარაზიტების ტაშის დაკვრით, თავადვე იქცეთ პარაზიტებად და ბოროტების წამხალისებლებად…

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 37 other followers