Jerald Newman

Archive for September, 2012|Monthly archive page

რატომ არ დაბრუნდება ძველი დრო

In politics, Uncategorized on September 24, 2012 at 2:26 pm

ხშირად მოისმენთ და ალბათ არა შემთხვევით, რომ თუ კოალიცია “ქართული ოცნება” არჩევნებში გაიმარჯვებს საქართველოში დაბრუნდება ის შავ-ბნელი პერიოდი რაც ოთხმოცდაათიანებში იყო.

მართლაც შემზარავი სურათია, ჩაბნელებული საქართველო, დამწვარი საბურავები ქუჩებში, ყაჩაღები მიწისქვეშა გადასასვლელებში, ამირანივით მიჯაჭვული ავტომობილები იმის შიშით რომ არავინ მოიპაროს, ვიტალი ხაზარაძე….

ქალაქის მაყურებელი, უბნის მაყურებელი, ქუჩის მაყურებელი, სკოლის მაყურებელი, ტუალეტის მაყურებელი და საერთოდაც ყველაფრის მაყურებლები დაბრუნდებიანო… ბავშვებს ქუჩაში ვერ გავუშვებთ სტუმრებს სახლში ვერ შემოვუშვებთო….

ცხადია, უმთავრესად, ძველი დროის დაბრუნებაში, იმ საზოგადოებრივი სისტემის დაბრუნებას გულისხმობენ, რაც ადრე იყო… ანუ, ქურდული მენტალიტეტი ყველა სარკმელში….

ამ ნაწერით გეტყვით, რატომ მეჩვენება აბსურდულად, ცისფერი ცის კვლავ შავად შეღებვა…

რატომ იყვნენ ქურდები, ქურდები და რატომ ჰქონდათ მათ ამხელა ძალაუფლება?

ხშირად გაგვიგია, რომ ე.წ ორთოდოქსი კანონიერი ქურდებისთვის, ერთ-ერთი მთავარი პრინციპი იყო, შეურიგებლობა და არ დამორჩილება იმ წესებისადმი, რომელსაც მთავრობა ამკვიდრებდა, ქურდს არ უნდა ჰქონოდა სამსახური, მისამართი არ უნდა ჰქონოდა ოჯახი, უნდა ეზრუნა საკუთარ გარემოცვასა და მომავალი თაობის აღზრდაზე, რომელიც ქურდულ ტრადიციებს გააგრძელებდა… ეს ყველაფერი ისე იყო დაწერილი როგორც საბჭოთა კონსტიტუცია და ასევე სრულდებოდა…      სინამდვილეში, ქურდები, სწორედაც რომ მნიშვნელოვან სამთავრობო დასაყრდენს წარმოადგენდნენ, ისინი არა მხოლოდ ემორჩილებოდნენ კანონებს, მათთვის იწერებოდა ეს კანონები, ისინი აკონტროლებდნენ მათაც ვისთანაც მთავრობას ხელი არ მიუწვდებოდა, საბჭოთა კავშირის ტოტალური კონტროლისთვის, მისწრება იყო ქუჩური, მართვადი წესრიგი…

პერესტროიკის შემდეგ ვითარება შეიცვალა, საბჭოთა ქონების პრივატიზებამ გამოიწვია ბრძოლა გავლენებისთვის სხვადასხვა სფეროში, შესაბამისად, ქურდულმა წრეებმა, მაფიოზურ-ბიზნესმენური ელიტები ჩამოაყალიბა, რომლებიც სისხლიანი გარჩევებით ცდილობდნენ ხელთ ეგდოთ მომგებიანი ობიექტები თუ “საქმეები.”  კლანების ბრძოლა გასცდა იმ საზღვრებს რასაც “ქურდული გაგება” ერქვა და გადაუხვია იმ ღერძიდან, სადაც ქურდი სამართლიანია და საკუთარი გროშიც არ აბადია…

აღსანიშნავია ფაქტი, რომ საბჭოთა საზღვრების გახსნამ და გლობალიზაციის მაღალმა ტემპებმა, ადგილობრივი კრიმინალი, საერთაშორისო კრიმინალად აქცია, ამერიკის შეერთებულ შტატებსა თუ ევროპაში, მომძლავრდა პოსტ საბჭოთა მაფია…. ხომ გაგიგიათ, სადაც წახვალ იქაური ქუდი დაიხურეო, ქურდული კანონები ევროპელისთვის ბუნებრივია გაუგებარია, შესაბამისად აღარც იმის საჭიროებაა რომ ევროპულ სივრცეს თავს მოახვიო, უკვე არქაული “რეგულაციები.” მეტიც ყველაფერი უფრო მარტივია, როცა აღარ გიწევს საათობით ქურდული გარჩევებში მონაწილეობის მიღება და ყველა სიტყვის აწონ-დაწონა.

დავბრუნდეთ რუსეთში, სადაც ქონება უკვე დანაწილებულია, ამიტომ ნაკლებია, ხოცვა-ჟლეტა კლანებს შორის, თუ რამე “პრობლემაა” არა იმის გამო, რომ ვინმემ ქურდული კოდექსი დაარღვია… თუ ვინმეს კლავენ მხოლოდ საყოფაცხოვრებო ნიადაგზე… საქმე ისაა, როცა ორი “ძლიერი” ეჯახება ერთმანეთს რეზონანსი უფრო დიდია, ვიდრე, როცა ორი ლოთი ბოთლი არყისთვის წაეკიდება ქუჩაში….

რთულია იმის თქმა, სად მთავრდება, ლეგალური ბიზნესი და სად იწყება კრიმინალური, მაგრამ ერთი კი შეიძლება დანამდვილებით ითქვას, რომ დღევანდელი რუსული კრიმინალი, არ არის “ქურდული” მენტალობის…  იმაშიც დაერწმუნებული ვარ, რომ იქ ყველა თამაშს, იქნება ეს საზოგადოებრივი თუ პოლიტიკური,  მთავრობა და ის ფულიანი ელიტა თამაშობს, რომელზეც დგას სისტემა… რუსეთი დიდია, სამართავად რთული და სფეროების დივერსიფიცირებას მოითხოვს, შესაბამისად კრიმინალის არსებობა ქუჩაში, (ისევე როგორც სხვა დაჯგუფებებისა) აუცილებლობით არის განპირობებული….

ახლა მივუბრუნდები, ამ ტექსტის მთავარ თემას… როგორც ჩვენი ეროვნული პროპაგანდა ამბობს, ივანიშვილს (ბორიას, ქარხნულ ოცნებას და ა.შ) სურს, იმ კრიმინალის დაბრუნება რომელიც იყო…. საზოგადო ჭეშმარიტებაა, რომ ადამიანი დროს ვერ დააბრუნებს, როგორ უნდა მოხდეს იმ კრიმინალური სისტემის რეინკარნაცია რომელიც აღარ არსებობს? პატიმრების გამოშვებით? რუსეთიდან 1000 სული ქურდის ჩამოყვანით? როგორ? ან რატომ?

საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრო, რომელიც როგორც გაცხადდა ივანიშვილის ფულით სუნთქავდა წლების განმავლობაში, ჩამოყალიბდა როგორც ერთ-ერთი ყველაზე ძლიერი სახელმწიფო ორგანიზაცია, ის ეფექტურად ახორციელებს, ყველა სახის კონტროლს; რა კადრები აღარ გვინახავს, დაწყებული მეხინკლე კობა დავითაშვილიდან დამთავრებული, შალვა რამიშვილის (ოცნების მედროშე) ეპოქალური ეპოპეით…

ხშირად გაგვიგონია  და პოლიტიკური დისკურსიც ასეთი იყო: “ვანო ყველაფერს ისმენს,” რომც არ მოესმინა და ეს ყველაფერი მითოლოგიასავით ვრცელდებოდეს, ფაქტია რომ ქვეყანაში არსებობს, ისეთი მექანიზმი რომელიც სრულად ზომავს საზოგადოების მაჯის და არა მხოლოდ მაჯის ცემას…

ახლა მოდით დავფიქრდეთ, რაში დასჭირდება ხელისუფლებაში მოსულ ადამიანს, იმ მექანიზმის მოშლა რომელიც უზრუნველყოფს მის ძალაუფლებას? თან თუ იმასაც გავიხსენებთ რომ ეს მექანიზმი მისივე ფულით არის აშენებული, არაფერში.

მგონი იმაზე არავინ იდავებს, რომ ადამიანს, რომელსაც რამდენიმე მილიარდი აქვს დაგროვილი, პრაგმატულად აზროვნების უნარი არ აკლია, მინიმუმ იმის საშუალება ხომ მაინც აქვს, ისეთ ხალხს ჰკითხოს, ვინც არა ჰაერზე, არამედ რიხცვებით გამოუთვლის ნებისმიერ ქმედებაში არსებულ რისკის დონეს…

ვთქვათ მოხდა ასე და ქართული ოცნების გამარჯვების შემდეგ, მართლაც დაბრუნდა ქვეყანაში ქაოსი და პურის რიგები, სად არის ამ დროს ნაციონალური მოძრაობა? ცხადია რომ (თუ წააგო)  ისინი დარჩებიან საპარლამენტო ოპოზიციაში…. იხილავს რა ხალხი, რომ ბიძინა ივანიშვილის მიერ დაქცეულ ქვეყანას ვის დაუჭერს მხარს მომავალ საპარლამენტო არჩევნებში? რა თქმა უნდა იმ ძალას, რომელმაც ერთხელ უკვე „განგმირა“ კრიმინალი…

ცოტა ხნის წინ დისკუსიისას, ერთმა მეგობარმა მითხრა, რომ შსს-ს მთელი სისტემა ვანოზეა აგებული და ახალი ხელისუფლების პირობებში სტრუქტურა ისეთივე ეფექტური ვერ იქნება, როგორც ახლაა, მიუხედავად იმისა რომ, ჩვენისთანა „ახალ“ ქვეყნებში თითქმის ყველაფერი პიროვნებებზეა აწყობილი, მე მაინც ვერ გავიზიარებ ამ აზრს. რა გენიალურიც არ უნდა იყოს მერაბიშვილი, წარმოუდგენელია, ამხელა ორგანიზაციას მართავდეს ერთი ადამიანი, ძალიან ბევრი პროფესიონალის გარეშე…

მენეჯერობა  პროფესიაა, რომელიც უნივერსიტეტებში ისწავლება, ჩვენს ქვეყანაშიც მრავალი კარგი მენეჯერია ვისაც შეუძლია ის ბიუროკრატიული, უკვე აწყობილი აპარატი იმაზე არანაკლებ მართოს, როგორც ამას დამფუძნებელი მინისტრი აკეთებდა. სისტემის დაშლის ნიშანი არა მთავრობის ცვლილება, არამედ თანამშრომლების მასიური დათხოვნა იქნება, რაც ამ პირობებში არარეალურია.
და ბოლოს, როგორი გასაკვირიც არ უნდა იყოს, დღევანდელ პათოსებს შორის აშკარად გამოირჩევა ერთი, რომ თითქოს ქართველები, დანაშაულს ვართ მოწყურებული და ერთი სული გვაქვს, როდის წავა მიშა, რომ ვეკვეთოთ მაღაზიის ვიტრინებს, მოვიპაროთ მანქანები, გავაუპატიუროთ მეზობლები, დავჭრათ მეგობრები და ა. შ  თუ მართლაც ასეთები ვართ, მაშინ ნუ გვეშინია, რომ ბიძინა მოდის თავისი შავი ავტორიტეტებით; თუ არ ვართ ასეთები მაინც ნუ გვეშინია, ჩვენ ხომ არ ვაპირებთ ვიყოთ კრიმინალები, ვინც არ უნდა იყოს ხელისუფლებაში…

 

ჯერალდ ნიუმანი

Advertisements

პოლიტიკა და ვისკი

In Uncategorized on September 21, 2012 at 2:48 am

ვისკის ბოთლი, ლამაზია…

ვუყურებ,ვანჯღრევ, ვხსნი,  ვყნოსავ, ვიღებ საგულდაგულოდ შერჩეულ ჭიქას და ვასხამ, მიუჩვეველი ვარ და რთულია დალევა, ჯერ პირს –  მერე ყელს წვამს, ცოტა ხანს ვიყურები მარცხნივ, მარჯვნივ, ან სულაც მონიტორს ვაშტერდები… 

ვასხამ კიდევ ერთს, ვამატებ ყინულს, ყელის წვა ნაკლებად ვიგრძენი, თითქოს საფეთქლები გამიბუჟდა, ჩადის ყელში და ისევ ვაშტერდები მონიტორს, მიჭირს ასოების გარჩევა… 

“ორჭიქიანი” არ გეგონოთ, უბრალოდ ყველა სხვა ჭიქა გამოვტოვე და ვიღვიძებ ჩემს საწოლში, სულ ოდნავ მტკივა თავი, სამაგიეროდ გული მაქვს მშვიდად…. 

მთელი ამ პროცესის მანძილზე რომ ჩამოვთვალო რა მესიამოვნა, ალბათ ბევრი არაფერი, გარდა ლამაზი ბოთლისა და გაბრუებისა რომელმაც მშვიდ და ღრმა ძილამდე მიმიყვანა… უარყოფითი მეტი იყო; შევითხელე საფულე, დავიწვი ყელი, აღარ მახსოვს…..არაფერი, რაც ნივთიერად (ან განივთებულად) არ აისახა ჩემს ყოფაზე, მაგრამ მაინც კმაყოფილი ვარ… 

დღეს მაღაზიაში ისევ ვიყიდე, ერთი ბოთლი ვისკი… 

უკვე “პონტია” უბანში ბიჭები მოწამლულ არაყს სვამენ და მე….

მე ასევე განვაგრძობ მთელი ცხოვრება, სხვის დასანახად, თავის მოსატყუებლად, ან რატომ? ბოლოს და ბოლოს….. ვისკია

ასეა პოლიტიკაც…

რა საოცრად მიმზიდველია წითლებში გამოწყობილი არც თუ ბრგე ვაჟკაცი, რომელიც მიუხედავად თავისი სიმაღლისა ციდან მოწყვეტილი პრომეთესავით ცდილობს აუხსნას ხალხს, საიდან მოიტანს ჩირაღდანს წვიმიან ამინდში, თან ისე რომ ამით არც ზევსი გააბრაზოს და არც პოსეიდონი…. 

განა არ გაგიკვირდებათ როცა ერთ კეთილსინდისიერ კაცს, ჯერ კიდევ 2003 ში უთქვამს ყველაფერი, ამქვეყნიური ავისა თუ კარგის შესახებ, ჩვენ კი თვალხილული ბრმად შევრაცხეთ და ალბათ ეს მიკერებული სიბრმავე სიკვდილამდე წაჰყვება თან… სიმართლე სინათლეა, მოთმინება გონიერებაო…. – ამბობენ… 

გულახდილად ვიტყვი, ყოველთვის აღფრთოვანებას იწვევდა ჩემში ბანკების საინკასაციო ჯგუფები; წარმოიდგინეთ, ბანკომატთან ჩერდება მწვანე ზოლიანი ავტომობილი, ხტება რამდენიმე კბილებამდე შეიარაღებული ჩაკუნთული ტიპი და ტომრებით ეზიდება ფულს, რათა ხალხს დაურიგოს,  განა არ არის ეს სურათი ამქვეყნიური ძალაუფლებისა, თავისი ეპოპეითა და აპოთეოზით? რა გასაკვირია, რომ მოკვდავს, რომელსაც ეს ყველაფერი აქვს, ლაპარაკიც არ სჭირდება ჩემნაირი მოქალაქეების მისამხრობად… (უფრო მაღალი დონის მოქალაქეებისთვის ფსიქოანალიზის ლექცია ხვალ 3.00 სთ ზე) 

 

რამდენიმე რაღაც მაღიზიანებს ცხოვრებაში ყველაზე მეტად; ამ გამაღიზიანებლებიდან ზოგი ობიექტურად კარგია და კარგ ემოციებს იწვებს სხვებში, ზოგი ცუდია, მაგრამ მაინც კარგ ემოციებს იწვევს სხვებში, არსებობს რაღაცები რაც ყველასთვის საძაგელია… მაგალითად; ესპანეთის ნაკრები ფეხბურთში, ყველამ იცის რომ მსოფლიოს საუკეთესო გუნდია, მაგრამ მე დასანახად ვერ ვიტან, ნიჰილიზმს და უიმედობას იწვევს ჩემში ულვაშებიანი დელ ბოსკე და ჩავი – ინიესტას ყელში ამოსული პასები, დაახლოებით ისე, აი, ჯორდანმა რომ მოაბეზრა ხალხს თავი…  მეზიზღება პოპ მუსიკა, ვთვლი დიდი ბოროტებაა  შვილი გაიმეტო ამ ერთუჯრედიანების ზეიმისთვის, როცა ამდენი მნიშვნელოვანი რაღაც იქმნება ქვეყანაზე (თუ არ იქმნება შეიქმნა), ფაქტი კი ისაა, რომ მიუხედავად ჩემი დამოკიდებულებისა პოპი იმიტომ არის პოპი რომ ჩემზე ბევრი ადამიანი უსმენს…  და ბოლოს, რაც ყველას გვეზიზღება ძვირფასო მეგობრებო ნეხვია, ვის უყვარს ნეხვი? არავის ? ბუზებს უყვართ ნეხვი…..  

 

ალბათ გაგიჩნდათ ლეგიტიმური კითხვა, კი მაგრამ ვისკი რა შუაშია, ავტორს რაღაც ხომ არ აქვს დალეულიო…..

ვისკის მაგალითი იმიტომ დამჭირდა რომ მენახებინა, როგორ აღმოჩნდა ეს ხალხი ნეხვში…. ხო, ხალხია ნეხვში, ისე ნეხვი შეიძლება სასუქადაც ვიხმაროთ….

შეხედეს პატარა ბიჭებმა ჭაღარა ბაბუს, მიხვდნენ რომ კარგი იქნება ჩაის დალევა ლითონის (ნუ მე ასე მახსოვს) ჭიქიდან, ლამაზად ჩანდა ტრიბუნა გარედან, გადაჰკრეს ერთი, ორი, სამი, აღარც ახსოვთ როდის რამდენი…. რამდენი ყელიც ჩაეწვათ, იმდენჯერ ჩაამატეს ყინული, უყურებდნენ ხალხს, ხედავდნენ ერთს ორად და ორს ერთად, სხვისი ორი ერთი იყო, ამათი ერთი ორი, იგებდნენ არჩევნებს, აბოლებდნენ ბრბოს, იღვიძებნენ კმაყოფილები და მოითხოვდნენ მეტს, მათაც უნდა ენახათ, ვინც უბანში მდგომი ჭიქა არაყს შენატრის… დაიწყეს იმის კეთება, რაც მანამდე თავს ატკივებდათ, მოხვდნენ ერთად, ერთ მაგიდასთან და მიხვდნენ რომ ყარდნენ… გვიან იყო, ვისკის მსმელები ხომ ზოგჯერ მხოლოდ იმიტომ არ ანებებენ სასმელს თავს, რომ ტრადიცია აქვთ ასეთი… 

ბუზები გარშემო ტრიალებენ ( გაიხსენეთ კომკავშირი) ….

 

ერთ მშვენიერ დღეს, მივდივარ ჩემი მშვენიერი ვისკის ბოთლით ხელში, უბანში ბიჭები ცუდად იყვენენ არყის სმით, დამინახეს და წიხლქვეშ გამიდგეს, იმის გამო რომ მათ დასანახად, მსუყე სასუსნავს სახლისაკენ მივაცუნცულებდი…… 

და დასასრულს, მინდა განახოთ ერთი მოზრდილი ბუზის ილუსტრაცია, რომელიც თურმე ნეხვის ჭამას შეეშვა და განსაწმენდელში გადაეშვა ფეხებით:

Georgian Protest!

In politics on September 20, 2012 at 11:35 pm

 

After Seeing terrible Videos of torture in Georgian prisons, people went out in the streets of Tbilisi to start the process of  getting rid of the Dictatorship of the fake  modernizer Saakashvili.

Nobody’s Fault

In Uncategorized on September 17, 2012 at 6:09 pm

 “I am poor because my neighbor is rich”   – “I sold my soul because i had nothing else to sell.”  

Correlation? 

answer

coming soon:)

 

 

– FUE (frequently used expressions) 

recreation

In Uncategorized on September 15, 2012 at 9:37 pm

I had  a dream,

striped tights,

empty blankets,

and wet feelings all together in one….

this is a huge misunderstanding,

factory workers are fucking their supervisors,

i am a director,

i can do nothing….

creative recreation prompts me to eat as much ice cream as possible,

we live together,

an outraged reality versus preemptive past,

fisherman is hunting,

there is no fish to catch…..

J.N

Alan Rickman – Alan Rickman: The Preacher (1986)

In Uncategorized on September 14, 2012 at 10:01 pm

Revolutionary Witness: The Preacher

Transcription from the 1986 television airing

God created rich people first and then showed then the world they would own and when they came to a field with thousands of headless bodies with torsos and hands like iron, God told them the headless bodies were destined to be poor workers.  The rich cried out, “But these heroes with their iron muscles will crush us.”  “Don’t be frightened,” answered God. “I shall place very small heads and brains on their bodies so until they develop them you’ve nothing to fear.”  Who are still the oppressors?  The rich.  Who are still the oppressed? The poor.  Your slavery is their liberty.  Your poverty is their prosperity. Priests say the poor must be content with their poverty and they’ll find heaven hereafter. Idiots, cretinous rag-pickers!  My dog Georges has more sense.  Don’t you know that whilst you’re gazing up at heaven your pockets are being picked clean, your eyes are plucked out and you’re robbed of your birthrights, blind to what is done to you?  Christ’s priests seized mankind in its cradle and broke the bad news saying, “You shapeless stench. You can never be anything but filth.  Your only chance of winning a pardon for being so filthy is if you bow low in perfect humility in the face of all the afflictions, sorrows and injustices heaped upon you.  You’re poor and you stay poor.  That is how it is meant to be.  Life is a bitter ordeal.  Don’t speak out.  Just try and save your worthless soul.  You won’t be able to but you’ll give us less trouble by trying.  And when the time comes for you to die croaking, the darkness will be as hard to bear as the daylight ever was.”  The Church knows its business.  It offers fear and punishment, not happiness, certainly not liberty, only servitude forever and forever.  Religion is a liar and a cheat, yet still you hunger for it.  That’s why you’ve sent for me, Jacques Roux, Mad Jacques, Red Roux, preacher of the poor, sower of sedition, subverter of all laws, a priest who saw the light of reason and now proclaims fellowship with all who live in dark dens and desolate places.  Its fitting that I should preach perhaps my last sermon in a ruined church in the parish of St. Nicholas, summer’s end.  I go before the tribunal tomorrow, charged with revolutionary excess.  Now I am, it seems, to revolutionary for the revolution.  And so it begins.  When power rested in one man, King Louis, all sorts complained of oppression, and the nobility, middle, and monied men called on the poor to help.  Together we lopped off that top branch of tyranny but the tree still stands and spreads.  New branches hide the sun of freedom from the poor, the revolutionary tribunal is one such.  I don’t recognize its authority to judge me.  Only the poor of St. Nicholas can do that.  I come here, to lay the rags and tatters of my life before my peers.  Habits are hard to break citizens.  I come to confess me. Hear my confession.  Do not forgive me Father, for I have not sinned.

My own father had twelve children and as I was the cleverest he rid himself of my by sending me to school in the Angouleme Seminary.  At fifteen I was ordained a priest when I knew even less about God than I know now.  There was a priest on every dunghill, the scummier they were the more they sprouted.  But I stayed on and became Professor of Philosophy teaching students to bear with fortitude the misfortunes of others.  Like religion, philosophy solves the problems of the past and the future, never the present.  In ’79, the Angouleme students rioted over the agony they saw around them and killed the cook by accident.  As a suspect teacher with ideas I was arrested and imprisoned, though I had nothing to do with the incident.  A month or so later, I was released.  No trial, no inquiry, authority had decreed it and I had no say in the matter whether I was to be free or in chains.  This is how fires are kindled.  Afterwards I spent four years in the Chair of Experimental Medicine at Angouleme. But medicine proved equally useless.  Physicians know even less than philosophers and priests gangrened together.  They lie, they all lie!  Isn’t that so Georges?  You tell ’em, I’ve grown hoarse in the telling.  In ’89 I was given this poor parish of St. Nicholas and I was born into the real world of starvation and misery and I saw the horror and the hope too.  For the Revolution burst over us, smashed the clamps that held us down, and swept us up, up with its transforming power. We opened the book we’d never read and on the first page was the word “liberty”.  Listen, listen, the Revolution was born in violence.  Revolutions must be violent , it is the only way to end the greater violence that keeps the majority of mankind in servitude. Do you think that those with privileges would give them up without a fight because you have a charming smile and the best arguments? Adjuro! Adjuro!  I renounced my alliance to Rome and gave it to France.  I became a constitutional priest, put off the mitered robes of privilege and put on the white robes of liberty.  I still practice as priest and physician when called on, but I have to earn an honest living as a pamphleteer and municipal official.  I live with a good woman, Widow Petit, born Elizabeth Hubert, once laundress to the rich, now my helpmate, soul-mate, who sells my pamphlets two sous a copy.  We adopted a son, Emile. A sweet sweet boy….No more of that.  It’s not for your ears or yours or yours.  My only fear, citizens, is not death but a life without them.  Georges knows.  We love them don’t we, Georges, eh?

I was elected a member of the Commune and spoke for the poor.  I told Robespierre, Saint-Just, Brissot and the rest that they could never be the Revolution, just men and not to be trusted with power. Anyone with authority becomes an oppressor, a parasitic coat of filth on the hide of the common people.  Between those who command and those who obey there is only hate.  Does it follow that I reject all authority?  No, but I always keep my hat on in its presence.  In the matter of bread I consult a baker, in the matter of boots, a boot-maker, a house, a builder, for special knowledge I apply a specialist.  But I don’t allow the baker, the boot-maker or builder to impose their authority over me.  I listen to them with the respect they merit–if any–but I keep the right to judge, criticize, and censure.  Why should we treat politicians of whatever stripe, royal or revolutionary, any different?  I listened to Kind Louis, Mirabeau, La Fayette the same way I listened to the baker and the boot-maker.  Don’t be fooled by those who set themselves above you.  Always look at the bill they are presenting–you have to pay it.  And criticize me, too.  People thought Citizen Marat and I were enemies because we were forever attacking each other.  He called me an extremist, this from a man who declared three hundred thousand heads weren’t enough.  But we were never enemies, just revolutionaries, doing our duty.  Neither of us were popular with the legislators, but it is not my purpose to be popular.  I am here to sting!  To stop me stinging, the Assembly hired me to write the report of the King’s execution.  We didn’t do that well, but you’ll not squeeze one tear from my eye over the fate of a royal fool and his followers who talked of honor and died without it.  To the bone-yard with the whole crew! “The rich we’ll gobble up, tra lee, tra la tra lie! With truffles in the rump and oysters on each eye.”  I love the harp. That’s how men and women should die, to the sound of harps.  They’re so precious.  King Louis died to the sound of drums.  As the recording officer, I went with Citizen Santerre to the Temple Prison to escort the King to the place of execution.  Santerre brought a carriage and a guard of honor for the occasion.  We drove through streets lined with citizens.  They had three executioners waiting, three!  And eighteen drummers!  What extravagances just to kill one man.  The knife fell, Louis’ head fell with it, the crowd shouted “Long live the Republic,” and then I saw Citizen Santerre and the other revolutionary officials dipping their handkerchiefs in the King’s blood!  I wrote it all up in my report but I was the only one who seemed disgusted by the whole spectacle.  Invading armies were about to overwhelm Paris, there was civil strife in the Vendee, rebellions in Lyon and Bordeaux, and good men and women were dying everywhere defending the revolution, even as the traitorous Louis was dying on the scaffold.  But the good and the true had no carriages, no eighteen drummers and three executioners. A Prussian sword in the belly, and English bullet in the chest, and falling face down in the mud was their end.  That’s how ordinary people die, meanly, without harps or even drums to play them out.  But Louis that useless toe-rag of a man goes in style, his anemic blood gathered up as something precious.

A month later, remember, I led the attack on the Paris food merchants.  I’m proud of that attack, those in power condemned me for it so I know it must have been right.  We ask only for food, a home, a little ease, no more crying in the streets, “Bread, bread for God’s sake”.  We were at war and so we accepted such hardships if they were equally shared, but they weren’t.  We were dying because of filthy bourgeois graft and greed.  The slimy rapacious money-mad exploiters were hoarding food to raise the price on the open market.  Our legislators wrung their hands, threatened with a whisper, and did nothing.  So we flat-bellies marched, smashed stalls, broke open shops and warehouses, and found the bread and meat and and other foodstuffs they’d hidden in abundance.  They asked us why we did it.  We told them because we needed it.  Citizen Marat said we should kill every merchant in sight.  We made do with a few score strung up in front of their own shops to encourage the others.  And it did.  The next morning, the food markets were filled again, with fruit and vegetables, bread and meat.  Like Jesus, we had performed the miracle of the loaves and fishes.  We must appropriate the land and money from the rich who have it in excess and give it to those who need it and live in want.  The only way to defend and save the Revolution is by pushing it as far as it’ll go and then further, and that’s never far enough for me.  Then Citizen Marat died, steel through the heart, painless, when he had such a painful life.  I miss him.  No one left to trust. That’s why I agreed to become editor of his paper when his staffed asked me “to keep the bright flame burning”. So when those impotent excremental conformists Robespierre and the Jacobin gang banned women from political power, we took up the cause.  They wanted liberty for themselves alone.  I wrote that those refugees from the leper house of reaction should be belled and booted headfirst to the nearest sewer.  In return, they persuaded Marat’s widow Catherine to denounce me to the revolutionary tribunal for besmirching her husband’s memory.  Poor sweet Catherine, grief takes many forms. She wanted to protect her husband’s fame, she thought I was trying to take it from him in some way.  I shun fame!  It always costs to much!

Late last night, I went walking through the streets of Paris with Georges.  Just the two of us, Georges padding beside me sniffing every post and doorway, and me smoking my pipe. There’s nothing better. Making love, perhaps, or making a revolution, but with a revolution, you have to be right.  It was a clear night, and empty streets, and as we passed St. Nicholas’ Church, something strange happened.  I was walking, but suddenly I couldn’t hear my own footsteps, not one, silence.  I was a dead man walking.  No more of that.

Tomorrow before the tribunal of mumblers I shall make no attempt to defend myself.  That doesn’t mean to say I’ll stay silent–never that.  I’ll do what I was born to do, attack.  If the verdict of that bunch of rotting fish-heads goes against me, I die like friend Marat, through struck down by a better hand, my own!

It’s been a rich confession after all friends, deserving of some penance–at least five Hail Mary’s and twenty-six Amens.  After all, I’ve preached revolution and sedition, slaughtered a King and others, lived in sin, and will probably end even deeper in it by killing myself.  In the eyes of the Church it is a hundred percent record of failure.  But on Judgment Day, I expect to stand before my God justified.  I do not condemn myself and shall not be condemned.  And so Amen.  If it’s to be the last Amen, I go gladly.  My wife and son will weep, I know.  Georges here will howl a little, won’t you boy?  My friends will pause, shake their heads, and move on.  For they have the difficult part.  Living well is so much harder than dying well.  I have tried, to help create a people who are skeptical, rational, critical, not easily fooled or impressed, in a word, a free people, ungovernable.  It’s a dream, of course, but I’ve been lucky to have lived through times that made the dream seem possible, and just for a moment, we stopped being me and mine, you and yours, us and them, and saw ourselves instead as equals in our common humanity.  We are of that generation that so transformed the world that future days and nights can never be the same.  We poor clumsy men and women turned the world upside down, inside out, round and about. 

One last word from my last sermon. The Revolution isn’t complete, hardly begun.  Defend it. Don’t sit back, act!  Without action, no life.  Without live, no perfection.  Without perfection, no eternal peace and freedom.  For God is an active power and we do His work in fighting the great battles: light against darkness, love against selfishness, revolution against reaction, life against death. C’mon Georges, it’s time for our walk. 

 source: (http://www.britbitsandclips.com/the%20preacher.htm)

Where do we go now but nowhere?

In Uncategorized on September 14, 2012 at 4:15 pm

კუბი

In Uncategorized on September 12, 2012 at 8:47 pm

უცილებელია რამდენიმე მოძრაობით ავაწყოთ…
მე და ბატონი რუბიკი დიდ ხანს ვბჭობდით ფერებზე,
შავი ვერ იქნება გენიალური მთელის ნაწილი,
არ მინდა სადმე გამორჩეს უპრეცედენტო რეალობა…

რამდენჯერმე გადავხედე მოხუცს,
ვერ წარმოედგინა ცხოვრება სიკვდილის შემდეგ,
არც მახინჯი დემონების ეშინოდა,
არც საყვირის ხმის, რომელიც ჯოჯოხეთში მიერეკებოდა სულებს,
კითხულობდა პოლიტიკურ პოეზიას და დასცინოდა ავტორებს,
ყავას მხოლოდ იმიტომ უკვეთავდა, რომ არ უყვარდა ჩაი,
ღრუბლიან ცაზე ისეთივე გულანთებული საუბრობდა,
როგორც მეკობრეებზე სომალის ყურეში,
არ ფიქრობდა იდეებზე, არ ესმოდა ცნებები,
არ სჯეროდა კეთილი ადამიანების, ვერ ხედავდა ბოროტებს,
ხელები უკანკალებდა წიგნის ფურცვლისას,
მხოლოდ მაშინ უსველდებოდა თვალები,
როცა დოკუმენტური ფილმები გონებას უღლიდა.
არ ნახულობდა სიზმრებს, არ განიცდიდა სიხარულს,
აგონდებოდა ბავშვობა, სოფელი, ფერმა,
თხრილში ჩავარდნილი სატვირთო მანქანა,
ბევრი უმნიშვნელო დეტალი, მაგრამ არაფერი ისეთი,
რასაც შეეძლო მისი სქელი და დაბურული ლინზების შეცვლა…

მაგიდაზე დაყრილი ნივთები:
საფულე, საათი, გასაღებების ასხმა და ჩალისფერი კონვერტი,
სრულებით არ აფუჭებდა სამუშაო გარემოს,
სატელიტური ანტენები, ოცდამეერთე საუკუნის მთავარი მოფუსფუსე არსებები,
გარშემო გვივლიდნენ და მეფისტოფელის შეტყობინებებს ღრმად გვინერგავდნენ თავში,
ქუჩაში შესცივდა წყვილს…
კნუტ ჰამსუნმა დაასრულა ბოლო წიგნის წერა,
ჯონ სტიუარტ მილი განაგრძობდა ალქაჯების დაცვას,
აბუ გრეიბში აწამებდნენ პატიმრებს,
ჩვენ ვქილიკობდით დემოკრატიაზე,
ხელი ჩამოვართვით შავებში ჩაცმულ კაცს და
საბოლოოდ განვიზრახეთ პრობლემის გადაწყვეტა….

ლუციფერმა გადაიხადა ჩვენი ანგარიში….

სტოკჰომლის ერთ ცივ კუთხეში,
დავრჩით მე და რუბიკი,
სავსე ყავის ჭიქებით და კუბით,
დანამდვილებით ვიცოდით აღარ გვჭირდებოდა შავი,
დღესაც დავდივართ და გავიძახით:
“ის არ არსებობს!”
არ არის რთული ხალხს საკუთარი აზრი ისე გადასცე,
საკუთარი ეგონოს…..

ავტობუსს ელოდება,
კაცი შავებში…..

In Uncategorized on September 9, 2012 at 4:58 am

მატიანე

Constitution Of Georgia

Adopted By The Constituent Assembliy

February 21, 1921

Chapter I

General Basis

Article 1

Georgia shall be a free, independent, and indivisible State. The permanent and unchangeable form of its political constitution shall be the democratic Republic.

Article 2

The capital of Georgia shall be Tiflis.

Article 3

The official language of Georgia shall be the Georgian language.

Article 4

The flag of Georgian Republic shall be of cherry colour (dyed dogberry) with one black and one white stripe. The seal of the Georgian Republic shall be the effigy of Georges-Le-Blanc mounted on a horse, surmounted by seven astres.

Article 5

The laws and decrees shall only enter into force after they have been published in the regular manner.

Article 6

The territory of the state may neither be ceded, divided, nor sold. The enlargement of the territory or the rectification of the frontiers which may be contested is only possible by virtue of  low.

View original post 5,208 more words

In Uncategorized on September 9, 2012 at 4:50 am

Health & Family

In 2011, Americans rated their personal stress levels an average of 5.2 out of 10. And 22% admitted to being under extreme stress on a regular basis. Gulp!

Stress can be physical, like what we subject our muscles to at the gym. And then there’s the kind that’s in our heads — that OMG I’m so overwhelmed right now feeling. While psychological stress has some definite downsides (chronic freak-outs may increase our risk for cancer and other diseases), take a moment to exhale. In moderate amounts, stress can boost our focus, energy, and even our powers of intuition.

Still, in some cases, stress does more than light a productivity-boosting fire under our butts. Both emotional and physical stress activate our central nervous system, causing a “natural high,” says Concordia University neuroscientist and addiction specialist Jim Pfaus. “By activating our arousal and attention systems,” Pfaus…

View original post 484 more words