Jerald Newman

Archive for October, 2012|Monthly archive page

Oedipus society you are

In Uncategorized on October 27, 2012 at 5:48 pm

I was roaming around the Antic writings of Sophocles, and suddenly got struck by the question, what if Sophocles lived in 21th century? As far as killing father and marring own mother does not seems to be shocking nowadays, the Oedipus play wood look like that: “Oedipus kills his mother and and and…… marries his father”  nice idea right?

Facebook, That is A tragedy!

In Uncategorized on October 22, 2012 at 12:26 am

 

Facebook as a social beast was born within the society and reconstructed it according to re-invented artificial norms. Self-efficiency of each profile includes fragmented notions about immortality. What we’ve got here is a space where things just happen, outcomes are evident but again depend on social choices… Even if we die we continue existing in network…

Users share tragic and happy moments, mark places where they’ve been, tick their daily events etc… one may argue, that there is nothing new in sharing personal, even too intimate thoughts in order to get social feedback, but problem attached to modern ways of socializing are not that much easy to handle. People provoke feelings only to make a “share” -able story, they go to parties with cameras trying to catch best of themselves…. What was the means before became the end now. Nobody ever before re-kissed girl 10000 times only to get a good caption out of it… Now i guess people have girlfriends only to share…

Another thing with social network is that, WE acquire social statuses according to our FB activities. Friend list, wall posts, profile descriptions, serve to create out public image, in the most cases, images are quasi social, and falsification of what is in reality…

In the end i want to ask, if you like this post just “Like” it, if not “Share.”

პირველი რჩევა ბიძინას: გააუქმეთ რეგულარული ჯარი.

In international relations, politics on October 15, 2012 at 11:44 pm

         ისეთი ქვეყნისთვის როგორიც საქართველოა, არმია “ზედმეტი ტვირთია,”  მოუმზადებელ ათასეულებს, კარგად მომზადებული ასეული სჯობია, ეს კარგად იცის იმ ხალხმა, ვისაც საბრძოლო მოქმედებებში მიუღია მონაწილეობა. მთავარი ქვეყნის სამხედრო იდენტობა კი არა, სამხედროების იდენტობაა ქვეყანაში, რამდენადაც გასაკვირი არ უნდა იყოს, ქართული არმია, იმდენად “არაარმიულია”  არანაირ როლს არ თამაშობს (თუდაც უარყოფითს) ქვეყნის განვითარების პროცესში.

           მეცნიერები, რომლებიც სამხედრო-სამოქალაქო ურთიერთობებს სწავლობენ, მსჯელობენ, რა სახით შეიძლება აარიდონ პოლიტიკურ პროცესს, სამხედრო ელიტა, რომელიც, როგორც წესი დიდი გავლენით სარგებლობს; ზოგი მიიჩნევს რომ სამხედროების პროფესიონალიზმი უკვე ნიშნავს მათ გამიჯვნას ყოველდღიური პოლიტ-რუტინიდან, ზოგს პირიქით, სამხედროების საზოგადოებრივ-დემოკრატიული განათლება მიაჩნია იმის გარანტად რომ ფორმიანები, არასდროს გადააბიჯებენ იმ ღირებულებებს, რომლებსაც საკუთარი ფიცით ემსახურებიან.

            ფაქტი, რომ ქართული არმია არანაირ მონაწილეობას არ ღებულობს პროცესში რომელსაც საქართველო ჰქვია, არც მათი განსაკუთრებული პროფესიონალიზმის, არც დემოკრატიულად განათლებულობის ბრალია, მიზეზი მარტივია, ქართულ ჯარს არ გააჩნია სამხედრო იდენტობა და თუ რატომ ამას ქვემოთ მოგახსენებთ: ყველაფრის ქვაკუთხედი მიხეილ სააკაშვილის პოპულისტურ-დემაგოგიური აღმშენებლობის პროცესია, რომელმაც ჯარი გარდა ტრადიციული იერარქიისა, ისეთ შრეებათ დაყო, როგორებიცაა: “ერაყში ნამყოფი,” “ავღანეთში ნამყოფი”  და ყველა დანარჩენი. რა თქმა უნდა არ არის ახალი, რომ ყველა არმიას ჰყავს, ელიტარული დანაყოფები, რომლების განსაკუთრებულ ფუნქციებს ასრულებენ, მაგრამ როგორ შეიძლება ერაყში ნაომარი კაცის და კანცელარიის, ან პარლამენტის წინ დარაჯად მდგომი ჩემი მეგობრების, საერთო კორპორატიულ იდენტობაზე საუბარი?

მიხეილ სააკაშვილის უშრეტმა ფანტაზიამ მოგვცა  ექსპერიმენტული მიდგომები რომლებმაც, თავის მხრივ, სრულ იმპოტენციამდე მიიყვანა სისტემა. არ შეიძლება რამდენიმე წელი ქვეყანამ სამხედრო დოქტრინის (თუ სტრატეგიის) გარეშე იცხოვროს (თუ რასაკვირველია ეგზისტენციალური საფრთხე რეალურია) და შემდეგ ამ დოქტრინის ფარგლებში ათასჯერ შეცვალოს პოლიტიკა, ამის ნათელი მაგალითია კურიოზად ქცეული რეზერვისტების ინსტიტუტი, რომელიც უნივერსიტეტიდან დაიწყო და ლამის მამაჩემის თაობამდე მივიდა. რომ არა 2008 წლის აგვისტოს ავბედითი კრახი, ვინ იცის კიდევ რამდენი მილიონი გადაიყრებოდა წყალში. 

დე გოლი ამბობდა რომ სამხედრო მოსამსახურისთვის 3 წლიანი ვადით გაწვევაც კი არ არის საკმარისი იმისთვის, რომ სრულად გააცნობიეროს, საკუთარი იდენტობა. ამავე აზრს იზიარებდა თურქული არმიის გენერალიტეტი. როგორც მოგეხსენებათ, სეკულარიზაციის მუხტი ყოფილ ოსმალეთის იმპერიაში, სწორედ ყაზარმებიდან წამოვიდა და შემდგომშიც თითქმის საუკუნის მანძილზე, არმია ერთგული დარჩა თავისი დამფუძნებელი იდეების.  იდეის ერთგულება კი პროფესიონალიზმიდან მოდის, სამხედრო განათლება თურქეთში უმაღლეს დონეზეა, კადრების მომზადებას რამდენიმე ათასი სკოლა წარმატებით ახერხებს, ამიტომაც არის რომ ერდოგანის მთავრობის პოლიტიკური წონა ანგარიშგასაწევია საერთაშორისო ასპარეზზე.  

მაგრამ თურქეთის გეოპოლიტიკური გამოწვევები (ისევე როგორც რესურსები) სრულიად განსხვავდება, ქართული გამოწვევებისგან…

ამ ტექსტის მიზანი არ არის არმიის დაგმობა და ქვების სროლა იმ მამაცი ხალხის მისამართით, რომელიც ძალ ღონეს არ იშურებს რომ პირნათლად ემსახუროს ქვეყანას…  სისტემური პრობლემები პირველ რიგში სამხედროებს უქმნით საფრთხეს, ამის ილუსტრაცია სულ რამდენიმე წლის წინ ვიხილეთ.

თემა გადაღეჭილია და უკვე სოფლის “ბირჟების” დონეზეც კი ლაპარაკობენ იმაზე, რომ ჩვენი მტერი რუსეთია და დათვთან ბრძოლას, ვერანაირი სიძლიერის არმიის პირობებში ვერ მოახერხებს ისეთი მწირი რესურსების მქონე ქვეყანა როგორიც საქართველოა.   მეც ვეთანხმები ამ მოსაზრებას….

მიმაჩნია, რომ გაცილებით უფრო ეფექტური ინსტიტუტი იქნება თავდაცვის სამინისტრო, თუ მაქსიმალურად შეამცირებს ე.წ ლოგისტიკურ არეალს და ყურადღებას მცირე რაოდენობის პროფესიონალების მომზადებაზე გააკეთებს, რომლებიც მზად იქნებიან აღკვეთონ ლოკალური პრობლემებიც და ამასთანავე დააკმაყოფილონ ის ვალდებულებები, რომლებიც სახელმწიფოს საერთაშორისო თანამეგობრობის წინაშე აქვს აღებული.

რასაკვირველია, თემა გაცილებით უფრო ვრცელ შესწავლას საჭიროებს, ვიდრე ეს ბლოგის სპეციფიკაში ხერხდება, მაგრამ ჩემი ძირითადი ასპექტები დასკვნის სახით შემიძლია წარმოგიდგინოთ, აუცილებელია:

გაუქმდეს რეგულარული (გაწვევაზე დაფუძნებული) არმია,

შეიქმნას გამართული დროში გაწერილი სამხედრო განათლების სისტემა,

მოხდეს სამხედრო იდენტობის იდეოლოგიურ ჩარჩოში მოქცევა,

შეიქმნას მცირე პროფესიული დანაყოფები…

შეიქმნას, ახალი თავდაცვითი დოქტრინა (არააგრესიული).

ოსურ-ინგუშური შერიგება

In international relations on October 15, 2012 at 12:48 am

ოსმა და ინგუშმა ხალხმა პრიგოროდნი კონფლიქტის შემდეგ ოცი წელი
განვლეს, მთელი ამ დროის განმავლობაში პოსტ-კონფლიქტური
საზოგადოებები, პოსტ-კონფლიქტურ საზოგადოებებად დარჩნენ, ვინაიდან
რეკონსილაციური ნაბიჯები, რომელიც გადაიდგა რუსეთის ფედერაციის
შუამავლობით არაეფექტური აღმოჩნდა, ქმედებები უფრო სპონტანურ
იმპროვიზაციებს ჰგავდა, ვიდრე გეგმაზომიერ აქტივობებს. ნაშრომით მსურს
დავადგინო, რა როლს თამაშობს რუსეთის ფედერაცია ოსურ-ინგუშურ
რეკონსილაციაში და როგორია ადგილობრივი დამოკიდებულებები
პრობლემისადმი.

Jethro Tull – A New Day Yesterday

In love on October 9, 2012 at 8:46 pm

 

My first and last time with you
And we had some fun.
WenT walking through the trees, yeah!
And then I kissed you once.
Oh I want to see you soon
But I wonder how.
It was a new day yesterday
But it’s an old day now.

Spent a long time looking
For a game to play.
My luck should be so bad now
To turn out this way.
Oh I had to leave today
Just when I thought I’d found you.
It was a new day yesterday
But it’s an old day now.

 

Ian Anderson