Jerald Newman

Archive for the ‘politics’ Category

ჩიორას გაუსაფრთხოება

In politics, Uncategorized on February 9, 2013 at 3:56 pm

 

Barry Buzan

გაუსაფრთხოების (securitization) მიდგომა საერთაშორისო უსაფრთხოებაში ბარი ბუზანს ეკუთვნის (თანაავტორებთან ერთად). ქართულად რატომ ითარგმნა ისე, როგორც არის არ ვიცი, მაგრამ ასე დამკვიდრდა და ამდენად ახალი შესატყვისების ძიებით თავს აღარ შეგაწყენთ. ზოგადად იდეა ამბობს რომ ნებისმიერი საგანი შეიძლება გაპოლიტიკურდეს, ხოლო შემდეგ გაუსაფრთხოვდეს, მაგალითად, თუ ჩვენ ვფიქრობთ რომ ვაშლი ცუდია ჯანმრთელობისთვის, ექიმების დახმარებით ნაფიქრალს გავააქტუალურებთ, მოვაწყობთ პოლიტიკურ დისკუსიას და დავადგენთ, რომ ვაშლის დიდი რაოდენობით ჭამა, კონკრეტული საზოგადოებრივი ჯგუფისთვის  დამღუპველად საშიშია და თუ დაგვჭირდა ამ ჯგუფს ნებისმიერ ფასად დავიცავთ, მათ შორის ძალის გამოყენებით, ვაშლის კომფისკაციით, გლეხების დაპატიმრებით და ა.შ რაც მთავარია ქმედებისთვის გვექნება აუცილებელი ლეგიტიმური ბაზისი, იმიტომ რომ გაპოლიტიკურების პროცესში პუბლიკას უკვე შევუთანხმდით, რომ ვაშლი არის საფრთხე და სამიზნე ჯგუფი დაცვას საჭიროებს.

 

ჩ.თ

ახლა ისიც ვთქვათ, რა კავშირი აქვს ბარი ბუზანს ქალბატონ ჩიორასთან.

„არავის არ ტკივა არაკაცი, სამშობლოს მოღალატე ადამიანის ხელი.  ირაკლი ღარიბაშვილის ქმედებები დღეს არის დაცინვა, ის ვერ შეძლებს ვერავის დარწმუნებას იმაში, რომ საქართველოს ჰყავს პოლიცია, დღეს პოლიცია არ არსებობდა. ქვეყანაში, სადაც არსებობს პოლიცია, ის უზრუნველყოფს, რომ ქვეყნის პრეზიდენტი მივიდეს იმ ადგილას, სადაც სურს, ოპოზიციამ იმუშაოს ხელის შეშლის გარეშე, კრიმინალი იჯდეს ციხეში და არა ქუჩაში“ 

ქალბატონი ჩიორა ამ ტექსტით ცდილობს პუბლიკა დაარწმუნოს იმაში რომ ადამიანი ვისი ხელიც მას მოხვდა სამშობლოს მოღალატეა, პოლიცია იმპოტენტი, ხოლო შსს მინისტრი ცინიკოსი.

ახლა ვნახოთ იგივე ინციდენტს როგორ ხედავს ბატონი პარლამენტის თავმჯდომარე:

„მან უნდა გაიაზროს და დაინახოს, რომ საქართველოში დაგროვილია ძალიან სერიოზული უკმაყოფილება, ძალიან სერიოზული გაბრაზება და ამას ანგარიში უნდა გაუწიოს, მაგრამ როცა ამას ანგარიშს არ უწევს, ე.ი რაღაც მიზნებთან გვაქვს საქმე და ეს ყველაზე უკეთ გამოჩნდა ბატონი გიგი უგულავას ქმედებით, როდესაც ნახეთ კადრები, რომ მან დაახლოებით 40 მეტრი გაიარა სკანდირებით და ხელების ქნევით ‘აბა მოდით, აბა ვინ ხართ’. ამგვარი გამომწვევი ქმედება არ შეიძლება იქნას რომელიმე პასუხისმგებლიანი პოლიტიკოსის მხრიდან“,  

„უგულავამ პროვოკაცია მოაწყო, ჩიორა თაქთაქიშვილი გაილახა – აი ასე მოქმედებენ ეგენი“ 

უსუფაშვილის ტექსტში არაფერი არ არის ახალი და გასაკვირი, ისე პასუხობს, როგორც ტრადიციულად პასუხობენ ხოლმე, მაგრამ მის ადგილას ბარი ბუზანი ასე იტყოდა: “ბატონი გიგი უგულავა თავისი ქმედებით ცდილობდა პრეზიდენტის მისვლა გაეპოლიტიკურებინა, ჩიორა თაქთაქიშვილის ცემა, მოსალოდნელი ფიდ-ბექი იყო პუბლიკისგან.”

ასეა თუ ისე, საკითხის გაპოლიტიზება მოხერხდა, ამაზე ბატონი მარგველაშვილის  განცხადებაც მეტყველებს: “ეს იყო სამწუხარო, ჩვენთვის პრობლემური ფაქტი, რომელიც გავლენას ჩვენს იმიჯზე ახდენს. ასეთი ამბავი ხელისუფლებას აზარალებს. ეს ამისთვისაც იყო გაკეთებული. ეს იყო თემიდან გადახვევის მცდელობა, მოახერხეს და კიდევ ერთხელ მოგვიგეს პიარში. აქცენტი სხვა თემაზე გადაიტანეს. ძალიან სამწუხაროა, გვაზარალა.”

როცა  პოლიტიკური დისკუსიის მხარე აღიარებ რომ მთავრობა თავდამსხმელებს უმაგრებდა ზურგს, ან თანაუგრძნობდა (აბა რას ნიშნავს მოგვიგეს პიარში,თუ არ თამაშობ როგორ შეიძლება წააგო?) გინდა თუ არ გინდა მონაწილეობ საკითხის პოლიტიზებაში.

პოლიტიკური შეფასებები იყო პრესიდან, ამერიკის ელჩმაც დაგმო ინციდენტი…

 

ვირი

ახლა ვნახოთ, ამ პროცესში სად არის გაუსაფრთხოების ადგილი –  არსად, იმიტომ რომ გაუსაფრთხოების საშუალება აქვთ აქტორებს, რომელიც სექტორზე ახდენენ გავლენას. მაგალითად: მთავრობას შეეძლო ქართული საზოგადოება დაერწმუნებინა რომ გიგა ნასარიძე იმიტომ გაილახა, რომ პოლიციელს ნარკოტიკს უდებდა ჯიბეში, ამასაც არ აკმარებდა და ციხეში ჩააყუდებდა თანამშრომლის მოქრთამვისთვის, ყველა დაიჯერებდა და რომც  არ დაეჯერებინა, მაინც არავინ იქნებოდა წინააღმდეგი, იმიტომ რომ ეს ვაჟბატონი, თავისი წინა ქმედებებით, ისედაც მავნე ელემენტად აღიმებოდა. მაგრამ დღეს,  ჩიორას ბერკეტები იქ მთავრდება, სადაც საზოგადოების მუშტი იწყება, ამდენად ნაციონალურ მოძრაობას არ შესწევს ძალა, ინციდენტი პოლიტიკური სივრციდან, გაუსაფრთხოების დონეზე გადაიყვანოს.

სხვათაშორის, ბუზანი და სხვანი რომ სააკაშვილს იცნობდნენ, აუცილებლად მიიღებდნენ კოპენჰაგენის სკოლის საპატიო წევრად, იმდენჯერ იხმარა პრაქტიკაში გაუსაფრთხოების მიდგომა. რუსეთი ჩვენი მტერია, მაგრამ მთლად ისეთიც არა რომ ყველაფრის საბაბად გამოიყენო: რუსეთის ორგანიზებული მიტინგები, რუსეთის ორგანიზებული კონცერტები, რუსოფილი ფოტოგრაფები, ქართველი ჯარისკაცი რომელიც ფარულად ატარებდა ტატუს: “ვოვა ია სტავბოი” და ა.შ

ამ ყველაფრით იმის თქმა მინდა რომ რუსეთმა ხელი შეუწყო სააკაშვილს დაემყარებინა ის რეჟიმი რაც ჰქონდა, ახლა როცა ნაც მოძრაობა ოპოზიციაშია, ისღა დარჩენია პროვოკაციებით დარჩეს პოლიტიკურ სივრცეში, სამწუხაროდ,  ოცნების ქაჯებიც აქტიურად თამაშობენ მიშას თამაშს..

Advertisements

დიქტატორი ბიძინა და საზოგადოების შერჩევითი პოლიტიკა

In ქართული პოლიტიკა, international relations, politics, Uncategorized on December 19, 2012 at 11:44 pm

Image

ხშირად გაგვიგია, ახლაც და წინა ხელისუფლების პირობებშიც, რომ ქვეყანაში მოქმედებს შერჩევითი სამართალი, ანუ თემიდის წყალობა დამოკიდებულია, იმაზე რამდენად ლოიალურია, ესა თუ ის ადამიანი, მმართველი გუნდისადმი…

თუ ვიტყვით რომ ჩვენი სისტემა ამ მანკიერებითაა შეპყრობილი, პროცესი არ არის მხოლოდ ერთი მიმართულების (ტოპ დაუნ), გარდა იმისა, რომ ხელისუფალი ექცევა სხვადასხვანაირად, სახვადასხვა მსოფლმხედველობის მოქალაქეებს, მოქალაქეებიც შერჩევითობის პრინციპით უდგებიან სამთავრობო სამართალს….

ამ ტექსტის დაწერა ბოლო დროინდელმა მოვლენებმა გადამაწყვეტინა, უფრო სწორად საზოგადოების რეაქციამ ამ მოვლენებზე…

პოლიტიკურ ელიტაში კომედიური არგუმენტების გაცვლა მიმდინარეობს როგორც ჩემმა მეგობარმა ფეისბუქის პოსტში დაწერა, ახლანდელი ხელისუფლება წინას, დაჭერების მეთოდების მსგავსებას ახსენებს…  რაც ორ რაღაცას შეიძლება ნიშნავდეს:

  • პირველი-  ხელისუფლება თავს იმართლებს,
  • მეორე – ხელისუფლება თავს იმართლებს ცუდად; ნახევრად სირაქლემას პოზით და ფეოდალური ანგარიშგების პათოსით…

ცხარია ამ ყველაფერს, მოჰყვება საზოგადოების რეაქცია, სოციალურ სივრცეში, ასე თუ ისე შეიძლება იმის გარკვევა, რას ფიქრობს ხალხი, რომელსაც რბილად რომ ვთქვათ ‘ჭკუა უნდად მოეკითხებოდეს.’

Image

დავიწყებ ორიოდე მაგალითით ე.წ ლიბერალური ფრთიდან,

ნინო ჯანგირაშვილი:

“ვუცხადებ სოლიდარობას ჩემს კოლეგას, ნიკა გვარამიას. მოვითხოვ, დაუმატეთ კიდევ ერთი მილიონი დოლარი ანგარიშზე ან ქეშად. თუ თელასმა, ხრამჰეს1–მა, ხრამჰეს2–მა, და მტკვარი ენერგეტიკმა გადახდაზე უარი თქვეს, ბიუჯეტიდან იყოს, ჯანდაბას, ოღონდ თავისუფალი მედია არ დაიჩაგროს!”

ლექსო მაჭავარიანი

თბილისი, საქართველი, მთავარი ოპოზიციური არხის, რუსთავი 2-ის დირექტორი დაპატიმრებულია ივანიშვილის მთავრობის მიერ...

(Tbilisi, Georgia: Director of main opposition TV Channel Rustavi 2 Nika Gvaramia arrested by Ivanishvili’s government.)

ერთიც და მეორე განცხადებაც, აქცენტს აკეთებს იმაზე რომ მედიის თავისუფლება არ უნდა შეიზღუდოს… მეც ვეთანხმები, მაგრამ როგორც მაჭავარიანს, ისე ჯანგირაშვილს ალბათ გამორჩათ ის ფაქტი, რომ ეს პიროვნება ყოველთვის ‘მთავარი ოპოზიციური არხის’ დირექტორი არ იყო…თანაც, არამგონია მედიისთვის თავის შეფარება (ამ შემთხვევაში გვარამიას არ ვგულისხმობ), ინდულგენცია უნდა იყოს წარსული ცოდვებისთვის…  გვარამიას დაპატიმრებით  (რასაკვირველია თუ ის დამნაშავეა) ნამდვილად არ დასრულდება რუსთავი 2-ის ცხოვრება…

ეს ორი აზრი იმიტომ არ მოვიტანე, რომ ავტორებისადმი სიმპათიით, ან ანტიპათიით ვარ განწყობილი, უბრალოდ საზოგადოების ‘მსგავსი ნაწილისთვის’ მეტნაკლებად რეპრეზენტატულად მივიჩნიე…

შემდეგი საზოგადოებრივი კატეგორია ისეთია, ვისაც კარგად აქვს დაჯერებული მითი ვესტერნიზაციასა და დემოკრატიზაციაზე, მართალია ამ ნაწილისთვის კონკრეტული ციტატები არ მაქვს, არც ის შემიძლია ვთქვა, ასე საზოგადოების რა ნაწილია განწყობილი, მაგრამ იდეა დაახლოებით ასე ჟღერს: “ამდენი ხალხის დაჭერა კარგი არ არის დემოკრატიისთვის, რას იფიქრებს დასავლეთი, ბიძინა დიქტატურისკენ მიგვაქანებს, იკეტება ჩვენი კარი, ნატოსა და ევრო კავშირში.”

ამ ადამიანებს ავიწყდებათ, რომ მხოლოდ იმის გამო რომ დამნაშავე ბევრია, მართლმსაჯულება თვალს ვერ დახუჭავს… სხვა საკითხია, რამდენად სამართლიანად ხდება დაკავებები… თუ ადამიანს უდანაშაულობის პრეზუმცია იცავს, არსებობს მეორე მხარეც, რომლის მიხედვითაც, მსჯავრდებული, ისევე შეიძლება იყოს დამნაშავე, როგორც უდანაშაულო.. სასამართლოს გარეშე, იმის მტკიცება, რომ ვიღაც არ იმსახურებს სასჯელს, არასერიოზულად მიმაჩნია… დაველოდოთ ორივე მხარის არგუმენტებს და მერე გავაპროტესტოთ…..

მესამე კატეგორია, ე.წ მიშისტების კატეგორიაა (არ მიყვარს ‘ისტების’ და ‘იზმების’ ხმარება მაგრამ სხვა სახელი ვერ ვნახე), რომლებსაც იმდენად აქვთ შესისხლხორცებული აზრი, რომ მიშა თავის გუნდთან ერთად ‘მაგარია’, ვერ ხვდებიან რა არის კორუმპირებული ჩინოვნიკითვის მხარდაჭერის გამოცხადება (კონკრეტულად არავის ვგულისხმობ). თავადაც რომ დარწმუნდნენ ‘თავისიანის’ ბრალეულობაში და იმაში რომ ბრალდებულმა რამდენიმე მილიონი ლარი ჩაიჯიბა ბიუჯეტიდან,საზოგადოების ეს კატეგორია , მზად არის ნებისმიერ ფასად დაიცვას დამნაშავე… არადა, საოცარია, როგორ შეიძლება იმ ადამიანს დაუდგე გვერდით, რომელმაც ჯიბიდან ფული ამოგაცალა…

მეოთხე კატეგორია, რადიკალური ‘მეოცნებეები’ არიან, ისინი მოითხოვენ დაიჭირონ ყველა, თანაც ამ ყველას სასამართლოს გარეშე აცხადებენ დამნაშავეებად…

ზემოთ ჩამოთვლილი სხვადასხვა ტიპის ადამიანების მოსაზრებებიდან გამომდინარე, მე შემიძია ვთქვა, რომ ის რაც საქართველოში ხდება წლების მანძილზე, არა მხოლოდ მთავრობების სიცუდის ბრალია; ამაში საზოგადოების შერჩევითობის პოლიტიკასაც დიდი წვლილი მიუძღვის… მიშისტისთვის მიუღებელია რასაც ბიძინა აკეთებს, მაგრამ ცოტა ხნის წინ იგივე ქმედებებზე ნაციონალურ  მოძრაობას ტაშ უკრავდა, იგივე შეიძლება ითქვას “რადიკალურ მეოცნებეებზე.”  ამდენად დღევანდელი ხელისუფლების პასუხი, ოპოზიციის კრიტიკაზე: “თქვენც ასე არ იქცევოდითო?” სრულიად შეესაბამება იმ არაადექვატურ იმპულსებს, რომლებიც საზოგადოებიდან მოდის… ჩვენი ყველაზე დიდი პრობლემა, ე.წ ‘საკუთარი სიმართლის’ ქონაა, არადა, სიმართლე ერთია….

პირველი რჩევა ბიძინას: გააუქმეთ რეგულარული ჯარი.

In international relations, politics on October 15, 2012 at 11:44 pm

         ისეთი ქვეყნისთვის როგორიც საქართველოა, არმია “ზედმეტი ტვირთია,”  მოუმზადებელ ათასეულებს, კარგად მომზადებული ასეული სჯობია, ეს კარგად იცის იმ ხალხმა, ვისაც საბრძოლო მოქმედებებში მიუღია მონაწილეობა. მთავარი ქვეყნის სამხედრო იდენტობა კი არა, სამხედროების იდენტობაა ქვეყანაში, რამდენადაც გასაკვირი არ უნდა იყოს, ქართული არმია, იმდენად “არაარმიულია”  არანაირ როლს არ თამაშობს (თუდაც უარყოფითს) ქვეყნის განვითარების პროცესში.

           მეცნიერები, რომლებიც სამხედრო-სამოქალაქო ურთიერთობებს სწავლობენ, მსჯელობენ, რა სახით შეიძლება აარიდონ პოლიტიკურ პროცესს, სამხედრო ელიტა, რომელიც, როგორც წესი დიდი გავლენით სარგებლობს; ზოგი მიიჩნევს რომ სამხედროების პროფესიონალიზმი უკვე ნიშნავს მათ გამიჯვნას ყოველდღიური პოლიტ-რუტინიდან, ზოგს პირიქით, სამხედროების საზოგადოებრივ-დემოკრატიული განათლება მიაჩნია იმის გარანტად რომ ფორმიანები, არასდროს გადააბიჯებენ იმ ღირებულებებს, რომლებსაც საკუთარი ფიცით ემსახურებიან.

            ფაქტი, რომ ქართული არმია არანაირ მონაწილეობას არ ღებულობს პროცესში რომელსაც საქართველო ჰქვია, არც მათი განსაკუთრებული პროფესიონალიზმის, არც დემოკრატიულად განათლებულობის ბრალია, მიზეზი მარტივია, ქართულ ჯარს არ გააჩნია სამხედრო იდენტობა და თუ რატომ ამას ქვემოთ მოგახსენებთ: ყველაფრის ქვაკუთხედი მიხეილ სააკაშვილის პოპულისტურ-დემაგოგიური აღმშენებლობის პროცესია, რომელმაც ჯარი გარდა ტრადიციული იერარქიისა, ისეთ შრეებათ დაყო, როგორებიცაა: “ერაყში ნამყოფი,” “ავღანეთში ნამყოფი”  და ყველა დანარჩენი. რა თქმა უნდა არ არის ახალი, რომ ყველა არმიას ჰყავს, ელიტარული დანაყოფები, რომლების განსაკუთრებულ ფუნქციებს ასრულებენ, მაგრამ როგორ შეიძლება ერაყში ნაომარი კაცის და კანცელარიის, ან პარლამენტის წინ დარაჯად მდგომი ჩემი მეგობრების, საერთო კორპორატიულ იდენტობაზე საუბარი?

მიხეილ სააკაშვილის უშრეტმა ფანტაზიამ მოგვცა  ექსპერიმენტული მიდგომები რომლებმაც, თავის მხრივ, სრულ იმპოტენციამდე მიიყვანა სისტემა. არ შეიძლება რამდენიმე წელი ქვეყანამ სამხედრო დოქტრინის (თუ სტრატეგიის) გარეშე იცხოვროს (თუ რასაკვირველია ეგზისტენციალური საფრთხე რეალურია) და შემდეგ ამ დოქტრინის ფარგლებში ათასჯერ შეცვალოს პოლიტიკა, ამის ნათელი მაგალითია კურიოზად ქცეული რეზერვისტების ინსტიტუტი, რომელიც უნივერსიტეტიდან დაიწყო და ლამის მამაჩემის თაობამდე მივიდა. რომ არა 2008 წლის აგვისტოს ავბედითი კრახი, ვინ იცის კიდევ რამდენი მილიონი გადაიყრებოდა წყალში. 

დე გოლი ამბობდა რომ სამხედრო მოსამსახურისთვის 3 წლიანი ვადით გაწვევაც კი არ არის საკმარისი იმისთვის, რომ სრულად გააცნობიეროს, საკუთარი იდენტობა. ამავე აზრს იზიარებდა თურქული არმიის გენერალიტეტი. როგორც მოგეხსენებათ, სეკულარიზაციის მუხტი ყოფილ ოსმალეთის იმპერიაში, სწორედ ყაზარმებიდან წამოვიდა და შემდგომშიც თითქმის საუკუნის მანძილზე, არმია ერთგული დარჩა თავისი დამფუძნებელი იდეების.  იდეის ერთგულება კი პროფესიონალიზმიდან მოდის, სამხედრო განათლება თურქეთში უმაღლეს დონეზეა, კადრების მომზადებას რამდენიმე ათასი სკოლა წარმატებით ახერხებს, ამიტომაც არის რომ ერდოგანის მთავრობის პოლიტიკური წონა ანგარიშგასაწევია საერთაშორისო ასპარეზზე.  

მაგრამ თურქეთის გეოპოლიტიკური გამოწვევები (ისევე როგორც რესურსები) სრულიად განსხვავდება, ქართული გამოწვევებისგან…

ამ ტექსტის მიზანი არ არის არმიის დაგმობა და ქვების სროლა იმ მამაცი ხალხის მისამართით, რომელიც ძალ ღონეს არ იშურებს რომ პირნათლად ემსახუროს ქვეყანას…  სისტემური პრობლემები პირველ რიგში სამხედროებს უქმნით საფრთხეს, ამის ილუსტრაცია სულ რამდენიმე წლის წინ ვიხილეთ.

თემა გადაღეჭილია და უკვე სოფლის “ბირჟების” დონეზეც კი ლაპარაკობენ იმაზე, რომ ჩვენი მტერი რუსეთია და დათვთან ბრძოლას, ვერანაირი სიძლიერის არმიის პირობებში ვერ მოახერხებს ისეთი მწირი რესურსების მქონე ქვეყანა როგორიც საქართველოა.   მეც ვეთანხმები ამ მოსაზრებას….

მიმაჩნია, რომ გაცილებით უფრო ეფექტური ინსტიტუტი იქნება თავდაცვის სამინისტრო, თუ მაქსიმალურად შეამცირებს ე.წ ლოგისტიკურ არეალს და ყურადღებას მცირე რაოდენობის პროფესიონალების მომზადებაზე გააკეთებს, რომლებიც მზად იქნებიან აღკვეთონ ლოკალური პრობლემებიც და ამასთანავე დააკმაყოფილონ ის ვალდებულებები, რომლებიც სახელმწიფოს საერთაშორისო თანამეგობრობის წინაშე აქვს აღებული.

რასაკვირველია, თემა გაცილებით უფრო ვრცელ შესწავლას საჭიროებს, ვიდრე ეს ბლოგის სპეციფიკაში ხერხდება, მაგრამ ჩემი ძირითადი ასპექტები დასკვნის სახით შემიძლია წარმოგიდგინოთ, აუცილებელია:

გაუქმდეს რეგულარული (გაწვევაზე დაფუძნებული) არმია,

შეიქმნას გამართული დროში გაწერილი სამხედრო განათლების სისტემა,

მოხდეს სამხედრო იდენტობის იდეოლოგიურ ჩარჩოში მოქცევა,

შეიქმნას მცირე პროფესიული დანაყოფები…

შეიქმნას, ახალი თავდაცვითი დოქტრინა (არააგრესიული).

ოსურ-ინგუშური შერიგება

In international relations on October 15, 2012 at 12:48 am

ოსმა და ინგუშმა ხალხმა პრიგოროდნი კონფლიქტის შემდეგ ოცი წელი
განვლეს, მთელი ამ დროის განმავლობაში პოსტ-კონფლიქტური
საზოგადოებები, პოსტ-კონფლიქტურ საზოგადოებებად დარჩნენ, ვინაიდან
რეკონსილაციური ნაბიჯები, რომელიც გადაიდგა რუსეთის ფედერაციის
შუამავლობით არაეფექტური აღმოჩნდა, ქმედებები უფრო სპონტანურ
იმპროვიზაციებს ჰგავდა, ვიდრე გეგმაზომიერ აქტივობებს. ნაშრომით მსურს
დავადგინო, რა როლს თამაშობს რუსეთის ფედერაცია ოსურ-ინგუშურ
რეკონსილაციაში და როგორია ადგილობრივი დამოკიდებულებები
პრობლემისადმი.

რატომ არ დაბრუნდება ძველი დრო

In politics, Uncategorized on September 24, 2012 at 2:26 pm

ხშირად მოისმენთ და ალბათ არა შემთხვევით, რომ თუ კოალიცია “ქართული ოცნება” არჩევნებში გაიმარჯვებს საქართველოში დაბრუნდება ის შავ-ბნელი პერიოდი რაც ოთხმოცდაათიანებში იყო.

მართლაც შემზარავი სურათია, ჩაბნელებული საქართველო, დამწვარი საბურავები ქუჩებში, ყაჩაღები მიწისქვეშა გადასასვლელებში, ამირანივით მიჯაჭვული ავტომობილები იმის შიშით რომ არავინ მოიპაროს, ვიტალი ხაზარაძე….

ქალაქის მაყურებელი, უბნის მაყურებელი, ქუჩის მაყურებელი, სკოლის მაყურებელი, ტუალეტის მაყურებელი და საერთოდაც ყველაფრის მაყურებლები დაბრუნდებიანო… ბავშვებს ქუჩაში ვერ გავუშვებთ სტუმრებს სახლში ვერ შემოვუშვებთო….

ცხადია, უმთავრესად, ძველი დროის დაბრუნებაში, იმ საზოგადოებრივი სისტემის დაბრუნებას გულისხმობენ, რაც ადრე იყო… ანუ, ქურდული მენტალიტეტი ყველა სარკმელში….

ამ ნაწერით გეტყვით, რატომ მეჩვენება აბსურდულად, ცისფერი ცის კვლავ შავად შეღებვა…

რატომ იყვნენ ქურდები, ქურდები და რატომ ჰქონდათ მათ ამხელა ძალაუფლება?

ხშირად გაგვიგია, რომ ე.წ ორთოდოქსი კანონიერი ქურდებისთვის, ერთ-ერთი მთავარი პრინციპი იყო, შეურიგებლობა და არ დამორჩილება იმ წესებისადმი, რომელსაც მთავრობა ამკვიდრებდა, ქურდს არ უნდა ჰქონოდა სამსახური, მისამართი არ უნდა ჰქონოდა ოჯახი, უნდა ეზრუნა საკუთარ გარემოცვასა და მომავალი თაობის აღზრდაზე, რომელიც ქურდულ ტრადიციებს გააგრძელებდა… ეს ყველაფერი ისე იყო დაწერილი როგორც საბჭოთა კონსტიტუცია და ასევე სრულდებოდა…      სინამდვილეში, ქურდები, სწორედაც რომ მნიშვნელოვან სამთავრობო დასაყრდენს წარმოადგენდნენ, ისინი არა მხოლოდ ემორჩილებოდნენ კანონებს, მათთვის იწერებოდა ეს კანონები, ისინი აკონტროლებდნენ მათაც ვისთანაც მთავრობას ხელი არ მიუწვდებოდა, საბჭოთა კავშირის ტოტალური კონტროლისთვის, მისწრება იყო ქუჩური, მართვადი წესრიგი…

პერესტროიკის შემდეგ ვითარება შეიცვალა, საბჭოთა ქონების პრივატიზებამ გამოიწვია ბრძოლა გავლენებისთვის სხვადასხვა სფეროში, შესაბამისად, ქურდულმა წრეებმა, მაფიოზურ-ბიზნესმენური ელიტები ჩამოაყალიბა, რომლებიც სისხლიანი გარჩევებით ცდილობდნენ ხელთ ეგდოთ მომგებიანი ობიექტები თუ “საქმეები.”  კლანების ბრძოლა გასცდა იმ საზღვრებს რასაც “ქურდული გაგება” ერქვა და გადაუხვია იმ ღერძიდან, სადაც ქურდი სამართლიანია და საკუთარი გროშიც არ აბადია…

აღსანიშნავია ფაქტი, რომ საბჭოთა საზღვრების გახსნამ და გლობალიზაციის მაღალმა ტემპებმა, ადგილობრივი კრიმინალი, საერთაშორისო კრიმინალად აქცია, ამერიკის შეერთებულ შტატებსა თუ ევროპაში, მომძლავრდა პოსტ საბჭოთა მაფია…. ხომ გაგიგიათ, სადაც წახვალ იქაური ქუდი დაიხურეო, ქურდული კანონები ევროპელისთვის ბუნებრივია გაუგებარია, შესაბამისად აღარც იმის საჭიროებაა რომ ევროპულ სივრცეს თავს მოახვიო, უკვე არქაული “რეგულაციები.” მეტიც ყველაფერი უფრო მარტივია, როცა აღარ გიწევს საათობით ქურდული გარჩევებში მონაწილეობის მიღება და ყველა სიტყვის აწონ-დაწონა.

დავბრუნდეთ რუსეთში, სადაც ქონება უკვე დანაწილებულია, ამიტომ ნაკლებია, ხოცვა-ჟლეტა კლანებს შორის, თუ რამე “პრობლემაა” არა იმის გამო, რომ ვინმემ ქურდული კოდექსი დაარღვია… თუ ვინმეს კლავენ მხოლოდ საყოფაცხოვრებო ნიადაგზე… საქმე ისაა, როცა ორი “ძლიერი” ეჯახება ერთმანეთს რეზონანსი უფრო დიდია, ვიდრე, როცა ორი ლოთი ბოთლი არყისთვის წაეკიდება ქუჩაში….

რთულია იმის თქმა, სად მთავრდება, ლეგალური ბიზნესი და სად იწყება კრიმინალური, მაგრამ ერთი კი შეიძლება დანამდვილებით ითქვას, რომ დღევანდელი რუსული კრიმინალი, არ არის “ქურდული” მენტალობის…  იმაშიც დაერწმუნებული ვარ, რომ იქ ყველა თამაშს, იქნება ეს საზოგადოებრივი თუ პოლიტიკური,  მთავრობა და ის ფულიანი ელიტა თამაშობს, რომელზეც დგას სისტემა… რუსეთი დიდია, სამართავად რთული და სფეროების დივერსიფიცირებას მოითხოვს, შესაბამისად კრიმინალის არსებობა ქუჩაში, (ისევე როგორც სხვა დაჯგუფებებისა) აუცილებლობით არის განპირობებული….

ახლა მივუბრუნდები, ამ ტექსტის მთავარ თემას… როგორც ჩვენი ეროვნული პროპაგანდა ამბობს, ივანიშვილს (ბორიას, ქარხნულ ოცნებას და ა.შ) სურს, იმ კრიმინალის დაბრუნება რომელიც იყო…. საზოგადო ჭეშმარიტებაა, რომ ადამიანი დროს ვერ დააბრუნებს, როგორ უნდა მოხდეს იმ კრიმინალური სისტემის რეინკარნაცია რომელიც აღარ არსებობს? პატიმრების გამოშვებით? რუსეთიდან 1000 სული ქურდის ჩამოყვანით? როგორ? ან რატომ?

საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრო, რომელიც როგორც გაცხადდა ივანიშვილის ფულით სუნთქავდა წლების განმავლობაში, ჩამოყალიბდა როგორც ერთ-ერთი ყველაზე ძლიერი სახელმწიფო ორგანიზაცია, ის ეფექტურად ახორციელებს, ყველა სახის კონტროლს; რა კადრები აღარ გვინახავს, დაწყებული მეხინკლე კობა დავითაშვილიდან დამთავრებული, შალვა რამიშვილის (ოცნების მედროშე) ეპოქალური ეპოპეით…

ხშირად გაგვიგონია  და პოლიტიკური დისკურსიც ასეთი იყო: “ვანო ყველაფერს ისმენს,” რომც არ მოესმინა და ეს ყველაფერი მითოლოგიასავით ვრცელდებოდეს, ფაქტია რომ ქვეყანაში არსებობს, ისეთი მექანიზმი რომელიც სრულად ზომავს საზოგადოების მაჯის და არა მხოლოდ მაჯის ცემას…

ახლა მოდით დავფიქრდეთ, რაში დასჭირდება ხელისუფლებაში მოსულ ადამიანს, იმ მექანიზმის მოშლა რომელიც უზრუნველყოფს მის ძალაუფლებას? თან თუ იმასაც გავიხსენებთ რომ ეს მექანიზმი მისივე ფულით არის აშენებული, არაფერში.

მგონი იმაზე არავინ იდავებს, რომ ადამიანს, რომელსაც რამდენიმე მილიარდი აქვს დაგროვილი, პრაგმატულად აზროვნების უნარი არ აკლია, მინიმუმ იმის საშუალება ხომ მაინც აქვს, ისეთ ხალხს ჰკითხოს, ვინც არა ჰაერზე, არამედ რიხცვებით გამოუთვლის ნებისმიერ ქმედებაში არსებულ რისკის დონეს…

ვთქვათ მოხდა ასე და ქართული ოცნების გამარჯვების შემდეგ, მართლაც დაბრუნდა ქვეყანაში ქაოსი და პურის რიგები, სად არის ამ დროს ნაციონალური მოძრაობა? ცხადია რომ (თუ წააგო)  ისინი დარჩებიან საპარლამენტო ოპოზიციაში…. იხილავს რა ხალხი, რომ ბიძინა ივანიშვილის მიერ დაქცეულ ქვეყანას ვის დაუჭერს მხარს მომავალ საპარლამენტო არჩევნებში? რა თქმა უნდა იმ ძალას, რომელმაც ერთხელ უკვე „განგმირა“ კრიმინალი…

ცოტა ხნის წინ დისკუსიისას, ერთმა მეგობარმა მითხრა, რომ შსს-ს მთელი სისტემა ვანოზეა აგებული და ახალი ხელისუფლების პირობებში სტრუქტურა ისეთივე ეფექტური ვერ იქნება, როგორც ახლაა, მიუხედავად იმისა რომ, ჩვენისთანა „ახალ“ ქვეყნებში თითქმის ყველაფერი პიროვნებებზეა აწყობილი, მე მაინც ვერ გავიზიარებ ამ აზრს. რა გენიალურიც არ უნდა იყოს მერაბიშვილი, წარმოუდგენელია, ამხელა ორგანიზაციას მართავდეს ერთი ადამიანი, ძალიან ბევრი პროფესიონალის გარეშე…

მენეჯერობა  პროფესიაა, რომელიც უნივერსიტეტებში ისწავლება, ჩვენს ქვეყანაშიც მრავალი კარგი მენეჯერია ვისაც შეუძლია ის ბიუროკრატიული, უკვე აწყობილი აპარატი იმაზე არანაკლებ მართოს, როგორც ამას დამფუძნებელი მინისტრი აკეთებდა. სისტემის დაშლის ნიშანი არა მთავრობის ცვლილება, არამედ თანამშრომლების მასიური დათხოვნა იქნება, რაც ამ პირობებში არარეალურია.
და ბოლოს, როგორი გასაკვირიც არ უნდა იყოს, დღევანდელ პათოსებს შორის აშკარად გამოირჩევა ერთი, რომ თითქოს ქართველები, დანაშაულს ვართ მოწყურებული და ერთი სული გვაქვს, როდის წავა მიშა, რომ ვეკვეთოთ მაღაზიის ვიტრინებს, მოვიპაროთ მანქანები, გავაუპატიუროთ მეზობლები, დავჭრათ მეგობრები და ა. შ  თუ მართლაც ასეთები ვართ, მაშინ ნუ გვეშინია, რომ ბიძინა მოდის თავისი შავი ავტორიტეტებით; თუ არ ვართ ასეთები მაინც ნუ გვეშინია, ჩვენ ხომ არ ვაპირებთ ვიყოთ კრიმინალები, ვინც არ უნდა იყოს ხელისუფლებაში…

 

ჯერალდ ნიუმანი

Georgian Protest!

In politics on September 20, 2012 at 11:35 pm

 

After Seeing terrible Videos of torture in Georgian prisons, people went out in the streets of Tbilisi to start the process of  getting rid of the Dictatorship of the fake  modernizer Saakashvili.

შიმშილი და დემოკრატია – ადამი და ევა

In politics on February 4, 2012 at 5:58 am

იცით რატომ ჭამა ადამმა ვაშლი? 

იმიტომ რომ შიოდა,

იცით რატომ მისცა ევამ ვაშლი ადამს?

იმიტომ რომ ადამს შიოდა,

რატომ არ დაემორჩილა ადამი ედემის კანონებს?

იმიტომ რომ შიოდა…

შიმშილი აი რა არის ძირითადი მიზეზი და ღირებულება რამაც კაცობრიობის არაღვთაებრივ ყოფას ჩაუყარა საფუძველი და მას შემდეგ ჯერ ჩვენი ოფლით, მერე სხვების, ვინც უფრო “ყოჩაღი” აღმოჩნდა ყველას ოფლით ცდილობს საკუთარი თავის გამოკვებას, შემდეგ როგორც ყოველთვის ხდება ერთი საზოგადოების ყველა ყოჩაღი პოულობს ერთმანეთს, ან მეგობრდებიან, ან არა, მაგრამ თანხმდებიან რომ ისინი ყოჩაღები არიან და სხვები უნდა დაჩაგრონ.

 ის სხვები, რომლებიც დაჩაგრულები და   მშივრები არიან, ბუნებრივია ყველა ხერხით ცდილობენ ხელთ იგდონ ლუკმა პური, რომლისთვისაც როგორც უკვე აღვნიშნე, ადამმა ედემის კანონი დაარღვია და ვიღაც უბრალო მოკვდავების შექმნილ კანონები რა მოსატანია, ამიტომაც არის რომ კარგად გამოკვებილ ქვეყნებში, როგორებიცაა შვედეთი, ნორვეგია, დანია და ა.შ ყოფით ნიადაგზე მომხდარი დანაშაულის რიცხვი თითქმის ნულის ტოლია და თუ მაინც ხდება, ვინმე მესამე ქვეყნის შვილის ხელით (მესამე ქვეყნის ცნება იმ ბოროტებმა შექმნეს).

გარდა საზოგადო ჭეშმარიტებისა რომ დანაშაული ცუდია,  თანამედროვე ყოფაში ყველას გვესმის, რამხელა მნიშვნელობა აქვს კანონმორჩილებას – მოქალაქებობრივი შეგნების ჩამოყალიბებაში, რომელიც თავის მხრივ აუცილებელია დემოკრატიული სისტემის ჯერ შესაქმნელად მერე ასამუშავებლად. ვიცი, შეიძლება შემედავოთ რომ ჯერ გავაკეთოთ დემოკრატია, მერე ეს მშიერი კაცი წავა და იმას მისცემს ხმას ვინც აჭმევსო, მაგრამ არჩევანი მხოლოდ ბიულეტინის ყუთში ჩაგდება არ არის, ამ აქტს ყველა განვითარებულ საზოგადოებაში გაცილებით მეტი დატვირთვა აქვს, ხმის მიცემის ფონი (ინგლისურად კარგად გამოდის BACKGROUND) დაწყებული კამპანიების მიმზიდველობიდან – დამთავრებული ტრადიციულ-ღირებულებით მიკერძოებულობით, სუბიექტივიზმის ზეიმს ქმნის, სადაც იმარჯვებს  ყველაზე ფულიანი, ყველაზე სიმპათიური, ან ისევ ყველაზე ფულიანი კანდიდატი მისაღები ღირებულებებით. მთავარი კარგი ამბავი ამ ყველაფრიდან ის არის, რომ     არამშიერი ადამიანი ამ პროცესში გააზრებულად ერთვება და თავის არჩევანს იმ სუბიექტური შეხედულებების მიხედვით აკეთებს, რომელზეც საღამოს ტელევიზორის წინ, ცოლთან საწოლში ან საპირფარეშოში იფიქრა.

რა არის მშიერი ამომრჩევლისთვის დამახასიათებელი?

ის რომ დღევანდელი კვერცხი ურჩევნია ხვალინდელ ქათამს, თუნდაც ეს კვერცხი სრულიად ლაყე იყოს, თუ კარგად მიაყურადებთ საარჩევნო უბნებს შეიძლება გაიგოთ, “მაინც არაფერი  შეიცვლება, ისევ იმას მივცემ ხმას ვინც ცოტა მეტ საჭმელს შემპირდებაო.” პრობლემა ის არის, რომ კაცი რომელსაც მთელი დღე არაფერი უჭამია და სახლში მისულს, ან ტუალეტში ჩაეძინება, ან საპირფარეშოში, მაშინ როდესაც ცოლი უკეთეს შემთხვევაში მეზობელთან იქნება გასული, უარეს შემთხვევაში, მეზობლის ქმართან, ვერც საარჩევნო პროგრამას წაიკითხავს, მითუმეტეს, ვერც მომავლის პერსპექტივებზე იფიქრებს.

იცით რატომ უყვარდა ევას ადამი?

იმიტომ რომ სხვა კაცი არ იყო მაშინ, აბა ვინ შეიყვარებს შიშველ კაცს რომელსაც მოკბეჩლი ვაშლის გარდა არაფერი აბადია.

Interview with deviant

In politics, Uncategorized on January 28, 2012 at 3:07 am

-what is your favorite food?

-Cheese of course, but different type of cheese, like on pizza, melted cheese, yes melted.

-what is your favorite music?

-k’mon i don’t like that kind of questions, it is like ordinary,  everybody asks that question,

-Answer me its important,

-Not any specific type,

-very strange music…

-I don’t know, if it is strange, i think its normal, weird, freak, but still normal.

-Not ordinary?

-Of course ordinary,

-Do you feel that you are normal?

-Of course i am normal,

-Do you think that people understand you,

-No,

-So, what does it mean that you are normal?

-That i am normal,

-You are normal but people don’t understand you, that means that they are not normal?

-Of course they are not normal.

-Who creates norms?

-Of course society,

-So, its is up to people to decide whether you are normal or not, right?

-Of course, but if somebody tell you that you are deviant, than another will say it again and again and again and finally, you really becoming deviant.

-You are now talking about theories that everybody knows, but what do you really think?

-I just think that society needs deviants, because if they see that one is deviant they feel themselves as normal.

-Hm..

-Do you want to sleep?

-me? i don’t want to but you really need to sleep now.

-I’d better think about deviants and society…

5.00 Stranger in Ruse

In news, politics, Uncategorized on January 26, 2012 at 2:25 am

Maybe i should turn off this lamp cause you are sleeping, i ll do it later i have to read something from Mr. Petkov’s course materials to pass my exam.

Really strange thing happens here in Ruse, every day at 5.00 in the morning a guy calls me, he speaks English but i don’t understand anything, he speaks with quit confident voice nearly for two minutes and finishes with regretful declining sounds that can be pronounced from the depth of  the throat.

Today i went in bath it was 3.00 night,  the door of the bathroom and the entrance door are very close to each other, i was just opening the bathroom door when i hear a heavy breath behind the entrance, i came closer and noticed that somebody is trying to open the door, i took the keys from the shelf   to find out who was outside, when i returned to the door i saw a piece of paper with 2 words on it “double standards.” I took the paper and went back in bed waiting to his call, traditionally he called at 5.00, but now i was able to hear – “that was me,”  who are you mother*er – i asked in not very polite way, “we have double standards in this ape dorm, do we?”   – he asked back and cancelled the call.

Now i am sitting on my bad and drinking “Zagorka,”  i usually don’t drink beer but it is good now, maybe i can help me to sleep.

Promised winter with snow and wind came into town, so, tomorrow i have to buy bigger shoes and a memory stick cause i accidentally bite old one.

After the above mentioned important shopping i will try to figure out who can be the “5.00 o’clock stranger” and what does that “double standard” shit mean.

Now i will turn off the lamp, i know that you want to sleep.

1.26.2012

Dead Chicken Theory in the IR

In international relations, politics, Uncategorized on November 21, 2011 at 12:51 am

 

 General Action Scheme – How can I get my chicken?


1I am hungry and I want to eat a chicken

“Hunger” and “Chicken” are linked with my action, but this action is not just “eating,” it is “an action for the action,” I kill chicken to eat, that’s a double action (killing is an action + eating that is also an action), my Idea is not to kill the chicken (if I am not a chicken killer), motive of this action is in my “hungriness”  and the goal is to reach the chicken to have a good dinner.

So, planned action and goal often exist independently (killing of the chicken is not my goal – though it is finished action). Instead of killing that poor chicken i could go and buy one, that means somebody else had already killed chicken for me, but he/she did it also with different motivation, his actions will earn him money to live.

Actually there is nothing pleasant in killing animals, if that “killer guy” could win a million USD in lottery there is 90% chance that he had quieted that chicken-slaughter forever.

If I open the refrigerator and I found a piece of chicken I won’t even think to go to buy or kill a village hen.

As for conclusion I’d like to say that every kind of action could be compensated by the other actions if the motives and goals are the same for each.

Other parts of the “Dead Chicken Theory” will prove that it really works in the modern IR system, i will have some case studies and theoretical discussions about behavioral interdependence and  action patterns  that create fixed motif environments.