Jerald Newman

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Vegan – !

In Uncategorized on December 23, 2015 at 4:17 pm

 

chantal-and-dave-now

 

It is a frightening trend. It is a fashion of not eating. Social networks promote skinny folks with arguably high self-esteem, low calories and well build bodies. Veganism in reality is a transformed representation of Randianism . It promotes a new life style of cherishing an empty individual. Researches have shown that having high self-esteem often means having a vacuous head and many faux expectations.

Social networks dictate trends and create bubbles where teenagers hope to get one day. These bubbles are filled with overestimations of personal possibilities, and at some point they are doomed to explode. However, we do not really see those explosions. Failed instagramer can be easily replaced by another one and a grand image of being cool remains the same.

If we go on with what we started is that, the most of the people who decide to add life event on Facebook “became a vegan” do not intend to save the animals, lead healthy life or something else. The only reason is to promote themselves, and this reason is dictated by the faux bubbles of social life.

I have no doubt that this trend of being vegan will go out of fashion soon. But unfortunately something new will come.

Advertisements

Says He

In Uncategorized on November 27, 2014 at 11:17 pm

Un-Sun the day,

my name is moon.

ჯასტინ ბიბერი, განგნამ სტაილი, ჟიჟეკი და ფოსტა

In Uncategorized on December 1, 2013 at 1:34 am

ჯასტინ ბიბერი, განგნამ სტაილი, ჟიჟეკი და კოკა-კოლა

 

ვიდეოში ბატონი ჟიჟეკი საუბრობს ‘განგნამ სტაილის’ ფენომენზე. ერთი რაღაც მომეწონდა  და დავეთანხმე რომ

შინაარსის პლანი არ არის გადამწყვეტი, მთავარია გადმოცემის ფორმა  და ფუნქცია რომელსაც ის [გადმოცემის ფორმა] ასრულებს.

ტრადიციულად, როცა იქმნებოდა კომუნიკაციის აქტი (ხელოვნება ხომ სოციალური ფენომენია) ხელოვანსა და პუბლიკას შორის, მიზანი [რომელსაც ავტორი ან აღწევდა, ან არა] იყო თავისი გზავნილი მიეტანა ადრესატამდე. ოღონდ ერთი პირობით, თუ ადრესატი გაეცნობოდა და შეიცნობდა (შეიძლება რაღაც ნახო და ვერ გაიგო; მაგალითად, უცხო ენაზე დაწერილი ტექსტი).

საფოსტო კომპანიებს აქვთ მომსახურება, რომლებიც შესრულებულად ითვლება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მიტანილ ამანათს, ხელს მოაწერს ადამიანი, რომლის სახელიც მითითებულია კონვერტზე [გამგზავნის მიერ]. ხელის მოწერისთანავე, ელექტრონულ სისტემაში აისახება, რომ ოპერაცია წარმატებით შესრულდა და გამგზავნს შეუძლია მშვიდად იყოს.

მსგავსი სურვილი აქვთ მწერლებს, მხატვრებს, მუსიკოსებს და ა.შ როდესაც ჯონ ლენონი მღეროდა მშვიდობასა და მსოფლიოს ახალ, მისთვის საოცნებო წესრიგზე, იქვე ტექსტში საუბრობდა იმ შესაძლო სასურველ შედეგებზე, რომლებიც სიმღერას უნდა მოეტანა:

You, you may say I’m a dreamer
But I’m not the only one
I hope someday you will join us
And the world will live as one

 

არსებობს მეორე სახის საფოსტო გზავნილები, რომლებიც არ საჭიროებენ არავითარ დადასტურებას [მიმღების], მეტიც შესაძლოა მათ საერთოდ არ ჰყავდეთ კონკრეტული ადრესატი. ასეთი მომსახურებით სარგებლობენ კომპანიები, რომლებსაც სურთ თავისი პროდუქტი რაც შეიძლება ბევრ ადამიანს შესთავაზონ. [ყოველდღე, სახლში მოსულს, საფოსტო ყუთში ათეულობით გაურკვეველი შინაარსის ბუკლეტი მხვდება, რომლებსაც, როგორც წესი წაუკითხავად ვყრი].

ჟიჟეკი ამბობს რომ განგნამ სტაილს ხალხი ნახულობს იმიტომ რომ არის სისულელე, ანახებს სხვებს იმიტომ რომ არის სისულელე, მაგრამ ამავდროულად სხვებთან ერთად ამ სისულელისგან ქმნის  მილიონობით დოლარის ღირებულების პროდუქტს.  ეს დაახლოებით იგივეა, საფოსტო ყუთიდან ამოღებული ბუკლეტები მეზობლებთან შევიტანო და სათითაოდ განვიხილო, აღმოჩნდება ხალხი, რომლებსაც 1000 პროდუქტიდან, რაღაცის გასინჯვა მოუნდება.

ჯასტინ ბიბერის ერთ-ერთ ვიდეოს, უფრო მეტი ‘არმოწონება’ ჰქონდა, ვიდრე “მოწონება,” თუმცა რეალობა ის არის, რომ მილიონი ადამიანიდან მხოლოდ სამასიათასს მოსწონს, მაგრამ ყველა საუბრობს მასზე. რა ჯობია 10-მა კაცმა ნახოს და ხმები 3/7 ზე განაწილდეს, თუ 100 მა და 30/70?

უფრო გასაგები რომ იყოს, საყოფაცხოვრებო მაგალითს გამოვიყენებ. ვთქვათ არის ქვეყანა სადაც ცხოვრობს 3.5 მილიონი ადამიანი და სადაც ყველას უყვარს ვაშლი. ასევე წარმოვიდგინოთ ქვეყანა 100 000 მილიონი მოსახლეობით სადაც მხოლოდ 10% უყვარს ვაშლი, ხოლო დანარჩენს ეზიზღება. რომელ ქვეყანაში სჯობს გასაყიდადა ვაშლის შეტანა?

ამდენად, თანამედროვე პოპ ხელოვნების მიზანი ის კი არ არის, ვინმეს რამე გააგებინო, მთავარია ბევრმა ნახოს რასაც აკეთებ…

ისე, საფოსტო კომპანიებს კიდევ ერთი სერვისი აქვთ, რომლებიც ე.წ მკვდარ წერილებს (არარსებული ადრესატის, ან არასწორი მისამართის მქონე) უკან აბრუნებს. ჩემი დიდი სურვილია, კაცობრიობამ გამოიგონოს ისეთი ფილტრი, რომელიც ნაგვის უნებური რეკლამირებისგან დაგვიცავს.

 

 

ზომბი

In Uncategorized on November 1, 2013 at 1:35 am

ზომბი

ჰაიტის რევოლუცია მნიშვნელოვანი ამბავი იყო, იმიტომ რომ პირველი დამოუკიდებელი სახელმწიფო შექმნა, რომელსაც შავკანიანები განაგებდნენ… ჰაიტელების გამარჯვებას მხარს უჭერდნენ ამერიკელი მონები და აძაგებდნენ მონათმფლობელები…
რევოლუციის წარმატებაში დიდი როლი ითამაშა ვუდუს ტრადიციამ, რომელიც კარგი საშუალება გამოდგა ხალხის მობილიზებისათვის… ამერიკაში ხედავდნენ, რომ მონები სულ უფრო და უფრო ხშირად მიმართავდნენ ვუდუს, იკრიბებოდნენ ერთად, კითხულობდნენ საკრალურ ტექსტებს და ა.შ

გაისმოდა მოსაზრებები, რომ ერთ მშვენიერ დღეს, შესაძლოა კბილებამდე შეიარაღებულ “ზანგებს” გაეწყვიტათ თეთრები, ისევე როგორც ეს კუნძულზე ქნეს…

თუმცა თეთრების სამიზნე გახდა არა ვინმე შავკანიანი, არამედ რწმენა რომელიც როგორც აღმოჩნდა მათ დიდ ნაწილს აერთიანებდა…

იბეჭდებოდა სტატიები მსოფლიოს მნიშვნელოვან გამოცემებში, ყველა ერთხმად ცდილობდა ვუდუს დემონიზაციას… ავრცელებდნენ ჭორებს თითქოს რიტუალებზე ხდებოდა მსხვერპლშეწირვა – ჰაიტელები პატივს მიაგებდნენ ბოროტ სულებს, კლავდნენ და ჭამდნენ საკუთარ შვილებს… ეს მაშინ, როცა კოლონიზატორად ყოფნის პერიოდში, არც ერთი კანიბალიზმის ფაქტი არ დაუფიქსირებიათ ფრანგებს…

ბუნებრივია, ჰაიტის თავისუფლება დიდ ხანს არ გაგრძელდა, შიდა არეულობის შემდეგ 1915 წელს შეერთებულმა შტატებმა მოახდინა კუნძულის ოკუპაცია, განსხვავებით ფრანგული კოლონიზაციისაგან, ამჯერად უკვე ხშირად იბეჭდებოდა გაზეთებში, კაციჭამია ვუდუს ჯადოქრების ისტორიები… ამერიკელებმა დაიჯერეს მითები და ისიც რომ მათი არმია კუნძულს ადგილობრივების ბარბაროსობისგან იცავდა…

ვუდუს მითებმა მეოცე საუკუნის ამერიკულ პოპ კულტურაში მნიშვნელოვანი ასახვა ჰპოვა… კანიბალი ჰაიტელის ტრანსფორმაციას წარმოადგენს “ზომბის” კონცეპტი… უგონო არსება, რომელიც ვერაფერზე ფიქრობს და როგორც წესი, ადამიანის ხორცზეა დაგეშილი….

ვუდუს მაგალითი ალბათ გამოდგება პარალელებისთვის…

ყველა ღირებულება წმინდაა რომელსაც საზოგადოების მობილიზება ეფექტურად შეუძლია… თუ ვინმემ ვუდუს მსგავსი ტრადიციის გამო, ზომბად, კანიბალად, ბნელად და ა.შ შეგრაცხათ, იცოდეთ რომ ან სულელია ან მტერი…

მიმართვა ემიგრანტებს

In Uncategorized on July 20, 2013 at 10:39 pm

მიმართვა ემიგრანტებს

დავაკვირდი რომ ემიგრანტების დიდი ნაწილი სააკაშვილისადმი სიმპათიით არის განწყობილი, თავიდან მეგონა, რომ ეს ქართული სენია, გიყვარდეს ის, ვინც შენს ნათესავებს ცუდად ექცევა… მაგრამ არ ყოფილა ასე, ზოგადად სამშობლოს მოწყვეტილ ადამიანს, თურმე ახასიათებს იმ მოვლენების, თუ პიროვნებების შეყვარება, რომელთანაც თავის იდენტობას რაღაცნაირად უკავშირებს, ან რაც მის არსებობას სხვა სივრცეში, რამე ნიშნით ახასიათებს…
არგენტინაში გადახვეწილი ხორვატები, ყველაზე ნაციონალისტური ჯგუფი იყო, იმ ჯგუფებს შორის, რომელიც იუგოსლავიის ომში ერეოდა, ისეთი ხალხიც კი, რომელსაც ფეხი არ დაუდგამს საკუთარ მიწაზე, ფინანსურად, თუ სხვა სახით, ეხმარებოდა ნაციონალისტურ მოძრაობას… რატომ? იმიტომ რომ ამგვარად, საკუთარ კულტურულ მოთხოვნილებებს იკმაყოფილებდნენ; როდესაც ზაგრებში მცხოვრებლებს, სულაც არ უნდოდათ ომი, ემიგრანტები ცდილობდნენ კონფლიქტი კიდევ უფრო გამწვავებულიყო… სამხრეთ ამერიკელებს უყვარდათ გენერალი ფრანკო, ზოლჟენიცინს შეუყვარდა პუტინი…
ამგვარად, საქართველოს მოშორებული ქართველი, თუ რამეს ქართულს ხედავდა, სააკაშვილის წინ და უკან სირბილი და დემოკრატიზაციის ძახილი იყო… „ეს სულ სიენენზეა, გუშინ ბიბისიზეც იყო, რა ოხერია, რა კარგად ლაპარაკობსო,“ ამერიკელებს შურთ რომ „ბუში ასეთი არ არისო“ ისეთი ინგლისური იცის, „საუბარში შორისდებულებს ადგილობრივივით ხმარობსო.“
უყურებენ გადაღებულ ვიდეორგოლებს ანაკლიაზე, ბათუმზე, სიღნაღზე, ამაყობენ ლაზიკის პროექტით, აშეარებენ ფეისბუქზე და ანახებენ ყველა უცხოელ მეგობარს… იმ დროს როცა სკაიპში შემოსული ოჯახის წევრი ეუბნება „აქ ყველაფერი კარგად არ არისო“ პასუხობენ, რას ქვია კარგად არ არის, ააყვავა ქვეყანაო… ყველა ხედავს ეკონომიკა წინ მიიწევსო…
მე მინდა ჩემს ძვირფას ქართველებს მივმართო, რომლებიც ისე დაბრმავებულან, საკუთარი მოგონილი ზღაპარი, სინამდვილედ უქცევიათ… ნუ მოიქცევით ისე, რომ მშობელ ქვეყანაში ჩასულებმა თავი უცხოებად იგრძნოთ, ნუ გეყვარებათ ტელევიზორიდან შემოჩეჩებული გმირები, ოჯახი სწევრებზე მეტად…. ჯობია რობაქიძესავით, ქართული ცეკვის ანსამბლებს ელოდოთ და კონცერტები ცრემლიანი თვალებით დატოვოთ, ვიდრე ჰალსტუხი ჭამია პარაზიტების ტაშის დაკვრით, თავადვე იქცეთ პარაზიტებად და ბოროტების წამხალისებლებად…

ლიბერტიის საპრეზიდენტო არჩევნები, საკანდიდატო მიმართვები და დებატები I

In Uncategorized on May 19, 2013 at 10:41 pm

ლიბერტიის საპრეზიდენტო არჩევნები, საკანდიდატო მიმართვები და დებატები I

ირონი სკურპულსონი – „პრაგმატისტული პარტია“ მიმართვა ამომრჩეველს:

ძვირფასო ლიბერტიელებო,

დღეს, ამ მშვენიერ საღამოს, არ ვაპირებ თავი შეგაწყინოთ პათეტიკური ტექსტების ციტირებით რელიგიური გამოცემებიდან, არც ჩვენი წარსულის, ან წინაპრების ისტორიის შესახებ უქმი მეტყველებით ვეცდები თქვენი ყურადღების ჩემკენ მომართვას. მე არ ვარ პიროვნება, რომელიც სხვის დამსახურებას საკუთარი მიზნებისთვის იყენებს, ამასთანავე უღირსობად მიმაჩნია გამუდმებით სხვის შეცდომებზე აპელირება, მაშინ როდესაც კამათში, მნიშვნელოვან დროს ვკარგავთ.
იცით, მე როგორც მეცნიერი, არ ვაპირებდი პოლიტიკაში მონაწილეობას. ვერასდროს ვიფიქრებდი თუ გარემო აუცილებლობანი მაიძულებდნენ მებრძოლა იმ სკამისთვის, რომელიც გარეგნულადაც კი არ მომწონს.
ჩვენ, ყველა ამ დოღში ჩართული ადამიანი, სკამისთვის ვიბრძვით, იმ სკამისთვის რომელიც ძალაუფლებას, საყოველთაო აღიარებასა და უკეთეს ხელფასს მოგვიტანს. ნუ იჩქარებთ ჩემს გაკრიტიკებას იმის გამო რომ გულახდილად ვაცხადებ იმას, რასაც სხვები იდეალისტურ მანტიაში მოსავენ.
ყველა დადის სამსახურში, ზოგი კეთილ საქმეს ემსახურება, ზოგი ცუდს, ზოგი რაღაცას აფუჭებს, ზოგი სხვების გაფუჭებულის გამოსწორებას ცდილობს.
ექიმები პაციენტებს კურნავენ, ზოგჯერ გმირობას ჩადიან, არის შემთხვევები, როდესაც მათი შეცდომები, ავადმყოფს საფლავისკენ მიაცილებენ. ისინი მუშაობენ, თავის საქმეში გასამრჯელოს იღებენ და ცხოვრობენ ისე, როგორც ყველა დანარჩენი ლიბერტიის მოქალაქე. თქვენ მკითხავთ, რომელი მედიკოსია ყველაზე კარგი?
ამის დადგენის რამდენიმე საშუალება არსებობს, პირველი, უნდა შევისწავლოთ ექიმის პროფესიული ისტორია და ვნახოთ რამდენად ეფექტურად უმკურნალა ავადმყოფებს. მეორე, საკუთარ თავზე უნდა გამოვცადოთ ექიმის მკურნალობის შედეგი, თუ კარგად გავხდებით, არამგონია ჩვენს ექიმზე უკეთესი სხვა ვინმე გვეგონოს.
ეს ყველაფერი ფაქტებია, მაგრამ რა არის ის ძირითადი თვისება, რაც კარგ ექიმს უნდა ჰქონდეს? რა არის ექიმის პროფესიონალიზმის პირველი ნიშანი? თუ ჩავთვლით რომ ლიბერტიის ყველა სავადმყოფოს ექიმი ტექნიკურად სრულყოფილია, მაშინ ის იქნება ყველაზე აღმატებული, რომელსაც სრულიად აქვს დაკარგული, პაციენტებისადმი ადამიანური დამოკიდებულების შეგრძნება.
ვეცდები აგიხსნათ რას ვგულისხმობ: რატომ არის რომ ქირურგები ერიდებიან ნათესავების, ახლობლების, ოჯახის წევრების გაკვეთას? იმიტომ რომ ღელვის ფაქტორი არ იძლევა პროფესიონალური შესაძლებლობების სრულყოფილად გამოყენების საშუალებას. ასევე უნდა იყოს ყველა სხვა შემთხვევაში, ექიმის ვალდებულებაა მოახდინოს პაციენტის დეჰუმანიზება, სიბრალული, შიში, ან სხვა რაიმე გრძნობა, ხელს უშლის მას საღად განსაჯოს კონკრეტული სიტუაცია.
პაციენტი არის საქმე, ხოლო ექიმი დაქირავებული პირი, რომელმაც საქმე თავის სასარგებლოდ უნდა გადაწყვიტოს.
რატომ მოვიყვანე ეს მაგალითი? პრეზიდენტი ექიმივით არის. არსებობს პრობლემები რომლებიც უნდა გადაწყდეს, ამისთვის ქვეყანას სჭირდება ერთი ადამიანი, შესაბამისი უნარებით, რომელიც ცივი გულით მიუდგება ნებისმიერ საკითხს და გადაწყვეტს, ისე, როგორც ამას ამომრჩეველს დაპირდა წინასაარჩევნო კამპანიის დროს, იმ შემთხვევაშიც კი, თუ თავადვე მოუხდება მხარდარჭერებთან დაპირისპირება მტკივნეული რეფორმების დროს.
შორს რომ არ წავიდეთ, ცხვირწინ გვაქვს სურათი იმისა, თუ როგორ ჩავარდა ჩვენი დემოკრატიულად არჩეული პრეზიდენტის გეგმები, მხოლოდ იმის გამო რომ ვერ ნახა ძალა საკუთარ თავში, ტკივილი მიეყენებინა მოქალაქეებისთვის.
როცა 5 წლის წინ მის საპრეზიდენტო პროგრამას ვუსმენდი, აღფრთოვანებული ვიყავი იმ ნაბიჯებით, რომლის გადადგმასაც აპირებდა. ალბათ გახსოვთ, არაერთხელ გამოვხატე მისდამი ღია მხარდაჭერა, მაგრამ რა მოხდა?
იმისათვის რომ პრიორიტეტული დარგები განევითარებინა და ის დაპირებები შეესრულებინა, რაც ამომრჩეველს მისცა, ბატონ გუდიარს მოუხდა სოფლის მეურნეობის გარკვეული ნაწილისათვის სუფსიდირების შეჩერება, ბუნებრივია, ამ ნაბიჯმა, სექტორში დასაქმებული ხალხის უკმაყოფილება გამოიწვია, გვახსოვს დემონსტრაციები, ოპოზიციური პარტიების გაშმაგებული შეძახილები, არასამთავრობო სექტორის სრული მობილიზაცია. იმის ნაცვლად რომ პრეზიდენტს თავისი კურსი გაეგრძელებინა, უარი თქვა აგრარული სექტორის ინდუსტრიალიზაციაზე, დააბრუნა სუბსიდირების პროგრამა და შედეგად, ვერც ერთი წინასაარჩევნო დაპირება ვერ შეასრულა. სტატიკური ძალაუფლება ამჯობინა, პროგრესსა და განვითარებას.
ახლა თავად ის ხალხი, რომელიც სოფლის მეურნეობის სუბსიდირების მხარდასაჭერ მიტინგებზე იდგა, ბატონ გუდიარს, სათითაოდ უკითხავს ყველა იმ პუნქტს, რომელსაც მოქალაქეებს დაჰპირდა და არ შეასრულა, აღარავის ახსოვს, ხალხის ნებაზე გაცვლილი, რეფორმების პოლიტიკა, იმიტომ რომ შეკვეთაზე პასუხისმგებელი დამკვეთი კი არ არის, დაქირავებულია.
პრეზიდენტმა საკუთარი პასუხისმგებლობა და ვალდებულებები, აღებული არჩევნების წინ, ყველა შემდგომ მოთხოვნაზე მაღლა უნდა დააყენოს, მხოლოდ მაშინ იქნება, „პოლიტიკურად სპეტაკი.“
ძვირფასო ლიბერტიელებო, მინდა იცოდეთ, პოლიტიკოსი სიკეთის საზომებით არ იზომება, მენეჯერს შედეგებით აფასებენ. ნუ მომცემთ ხმას თუ ჩემში ქადაგად დავარდნილ ბერს, ან იდეალებით გაჟღენთილ ფილოსოფოსს ხედავთ. ნუ დამელაპარაკებით ღირებულებებზე, თქვენ ხომ არასდროს ეკითხებით სახარების განმარტებას ავტომანქანის მექანიკოსებს.
თუ მაინც მომცემთ ხმას და ამირჩევთ, ნუ გექნებათ იმედი, რომ ოდესმე, რაოდენ ხალხმრავალიც არ უნდა იყოს აქცია, ვინმეს ნების გამო, წინდაწინ დასახულ ამოცანებს შევცვლი. როდესაც ბიულეტენს საარჩევნო ყუთში მოათავსებთ იცოდეთ, თქვენ უკვე შეუთანხმდით კანდიდატს იმ პუნქტებზე, რომელიც შემოგთავაზათ, თუ უუნარო აღმოჩნდება და მცდელობის მიუხედავად ვერ შეასრულებს საარჩევნო კონტრაქტს, გადაირჩიეთ. თუ შეგნებულად არ შეასრულა, ყურებით გამოიყვანეთ სასახლიდან და აიძულეთ დანიშნოს ხელახალი არჩევნები. ძლიერი საზოგადოება, ყოველთვის ბოლომდე ასრულებს შეთანხმების პუნქტებს.
დასაწყისში გითხარით, რომ სკამი რომლისთვისაც ვიბრძვი დიდად არ მომწონს, თან თითქოს საკუთარ თავს შევეწინააღმდეგე, როდესაც დავამატე, რომ პოლიტიკა სხვა არაფერია, თუ არა, სკამებისთვის, ძალაუფლებისა და ფულისთვის ბრძოლა. რატომ ვარ აქ?
ჩემი მიზანი სრულიად ეგოისტურია და არანაკლებ მერკანტილური, ვიდრე ხელფასის დანამატის თვლა იქნებოდა საპრეზიდენტო სავარძელში. მე მინდა ჩემი სამეცნიერო ჰიპოთეზები, რომელიც სახელმწიფოს მართვას შეეხება, პრაკტიკულ მექანიზმად ვაქციო და ვანახო ყველას, რომ იდეალური მოდელის არსებობის პირობებში, პრეზიდენტს მხოლოდ მექანიზმის დაქოქვა ევალება.
მე კარგად ვიცი რა გჭირდებათ თქვენ, იმასაც ვხვდები, რომ ბევრ თქვენგანს არასდროს უფიქრია იმაზე, რა დასჭირდება უახლოეს მომავალში. ჩვენმა დემოკრატიულმა ქვეყანამ დიდი გზა გავვლო; თქვენ, ლიბერტიის მოქალაქეებმა, კარგად იცით, რა არის დემოკრატიის მთავარი ღირსება: გამოგლიჯო ახალ მთავრობას იმაზე მეტი, რაც წინამ მოგცა, ან აიძულო ძველს გაზარდოს სარგებელი, რათა ძალაუფლება შეინარჩუნოს. ამავე მიდგომიდან ცხადია, რომ ერთი კარგი პარტიის არსებობას, სჯობია თანაბარი ძალის ბევრი ცუდი პარტიის მონაწილეობა პოლიტიკურ პროცესში. ერთ ადგილას მდგომი წყალი ლპება, ასევე ხუნდება კარგი პარტიის დროშის ფერები, თუ მედროშეებს პოლიტიკური ოპონენტების სუნთქვა არ ესმით.
მე მინდა მიდგომა შეიცვალოს; პოლიტიკურ მუშაკებს კლერკებად ვაქცევ, საარჩევნი დოღი კი ვაკანსიითვის შეკრებილი მენეჯერების შეჯიბრი იქნება. ყველა იმუშავებს საკუთარი კარიერული წინსვლისთვის, აღარ იქნება ხალხის მოტყუების აუცილებლობა, ერთადერთი ღირებულება იქნება საქმე, ხოლო დაპირებები, – ხალხის პრობლემებს უპასუხებს. მარგინალად იქცევა ყველა, ვინც ცდილობს სიყალბეში აცხოვროს ლიბერტიის მოქალაქეები.
ნუ დაუჯერებთ იმათ, ვინც იძახის რომ ისტორია აწმყოზე ძვირფასია, ვინც ამბობს რომ წინაპრები ჩვენზე კარგები იყვნენ, ვინც იძახის რომ ხალხს სულიერი გადარჩენა სჭირდება… მე გეუბნებით, თუ ცოცხლები ვართ, ჩვენ შეგვიძლია გაცილებით მეტი გავაკეთოთ იმაზე, რაც მამებმა დაგვიტოვეს.
პოლიტიკოსებო! ნუ ვასწავლით ხალხს ცხოვრებას, მივცეთ საშუალება იცხოვრონ.

„გუგული ჩუქურთმიან კარიბჭესთან“ – ანუ, როგორ გავიგე გიო მაკაველის მოთხრობა

In Uncategorized on April 18, 2013 at 6:35 pm

 

 

მას შემდეგ რაც ადამიანებმა ბუნების წიაღს თავი დააღწიეს და შემეცნების უნარი, კულტურიზაციის პროცესს დაუკავშირეს, გაჩნდა თემები, რომლებიც ყვლასთვის საინტერესო, ამავდროულად შეუცნობელი და მნიშვნელოვანი გახდა…

ლიტერატურამ კაცობრიობის თემებად აზროვნება კიდევ უფრო თვალსაჩინო გახადა, რჩება მუდმივი სიმართლე, აბსოლიტური სიკეთე, ბოროტება, გრძნობები თავისი ოპოზიტებით, სიკვდილი და სიცოცხლე, სიღარიბე და სიმდიდრე… იცვლება მხოლოდ გადმოცემის ხერხები, რაც უნიკალურად აქცევს, ყველა წიგნსა თუ მოთხრობას… განა არავის ჰქონდა დაწერილი რაინდობასა და სიკეთის დევნაზე, სერვანტესს რომ დონ კიხოტეთი თავი არ შეეწუხებინა?  როგორ არ ჰქონდა, მთელი ეპოქა იყო სარაინდო მოთხრობებისა, სწორედ ის არის მწერლის მთავარი ღირსება, გადაღეჭილ ამბებში, ჯერ კიდევ უცნობი წერტილი აღმოაჩინოს, წარმოიდგინოს და მკითხველს ისე მიაწოდოს, თან ფიქრის საშუალება მისცეს, თან დაანახვოს სათქმელი, რომლის გარეშეც მთლიანი ტექსტი აზრს დაკარგავს…

პოსტ-მოდერნიზმის მოსვლასთან ერთად თითქოს გადმოცემის ფორმებმაც ამოწურა ყველანაირი ლიმიტი… ხელოვნება ციტატიზმის გზას დაადგა, ხშირად ვნახავთ, სხვადასხვა ნაწარმოებიდან ამოღებული წინადადებით შექმნილ ახალ ტექსტს… ეს ყველაფერი ერთგვარი პესიმიზმის საფუძველსაც იძლევა, თუმცა ჯერ კიდევ არიან, ახალგაზრდა მწერლები, რომელთაც სათქმელიც ბევრი დარჩათ და არც ნაფიქრის მკითხველამდე მიტანა უჭირთ…

რამდენიმე დღის წინ, ხელში ჩამივარდა, გიო მაკაველის მოთხრობა „გუგული ჩუქურთმიან კარიბჭესთან,“ რასაკვირველია,  არ ვაპირებ მოგიყვეთ ტექსტის შინაარსი, რადგან თავად უნდა წაიკითხოთ, იმისთვის რომ ჩემს დასკვნებს დაეთანხმოთ, ან არ დაეთანხმოთ. ამ ესსეში მოგახსენებთ, ნაწერის დეკოდირების ჩემეულ ინტერპრეტაციას, დანარჩენი თქვენთვის მომინდია…

თხრობა ვითარდება მეოცე საუკუნის შუა პერიოდში, როდესაც გახლეჩილი ევროპა, შენებისა და იდეების დაპირისპირების ასპარეზად იყო ქცეული… ახალგაზრდული გამოსვლები, პიკეტები პრაღასა და ბერლინში, პარიზის ამბოხი… ეს ის დროა როცა ყველას საკუთარი აზრი ჰქონდა და ამ აზრის გამოსახატად არავინ არაფერს ერიდებოდა, დაწყებული ბაადერ – მაინჰოფის წითელი ტერორისტული ჯგუფიდან დამთავრებული ფრანგი ანარქისტებით…  მოკლედ, ყველანაირი პროცესი თუ აზრი, ზედმეტად გამუქებული იყო, არ არსებობდა შუალედები, იდეალიზმა გაიტაცა ბევრი პოსტ-მსოფლიო ომის ახალგაზრდა და მთლიანად განაპირობა მათი ცხოვრება…

როდესაც „გუგულის“ ტექსტს გაჰყვებით გაგიჩნდებათ უამრევი კითხვა, რომელებსაც უმალ უპასუხებს ავტორი… თხრობის მსგავსი ფორმა საოცრად აადვილებს კონტექსტის აღქმას და გიბიძგებთ დეტალებიდან ყურადღება  ძირითად იდეაზე გადაიტანოთ, – მთავარი შეტყობინება საოცრად ოსტატურად არის კოდირებული მოთხრობაში.

დავიწყოთ სულ თავიდან:

სათაური „გუგული ჩუქურთმიან კარიბჭესთან“ რამდენიმე ასოციაციას ერთდოულად აღძრავს…

გუგული, როგორც ფრინველი, თუ გუგული როგორც სიმბოლო? ან რატომ ჩუქურთმიანი კარიბჭე?

გუგულს როგორც ფრინველს, უცნაური ზნე ახასიათებს, კვერცს სხვა ფრინველების ბუდეში დებს… ადამიანურ ყოფაში, გუგული, როგორც სიმბოლო, ალბათ უოჯახო კოსმოპოლიტია, რომელიც მართალია თავის ნაყოფს ამრავლებს, მაგრამ შემდგომ საზოგადოების ამარა ტოვებს, თავად კი განაგრძობს ჩვეულ ყოფას.

ნაწარმოების ერთ-ერთი გმირი, პროფესორი დე-ვეგა ავტორიტეტული პიროვნებაა, მას არასდროს ჰქონია კერა, მაგრამ თავისი პროფესიის წყალობით, მრავალი ახალგაზრდა დაუყენებია გზაზე… „სიყვარული დროებითი სიგიჟეა, რომელსაც დაოჯახება კურნავს“ (ამბროს ბირსი) – მართალია, არასდროს უფიქრია ოჯახზე, როგორც ბედნიერების გამსაზღრელზე, მაგრამ თხრობის გარკვეულ ეტაპებზე, ხან საკუთარ ფიქრებში, ზოგჯერ სხვა გმირების პირით, თითქოს ეჭვდება თავისი პიროვნული ნორმების უტყუარობაში…

„მე ვიცი, ლუი მეცხრემ რომ სორბონი შეუკვეთა, მას არ ეგონა რომ ის დღემდე იარსებებდა,“ – წამოიყვირებს ნაწარმოების ერთ-ერთი მთავარი პერსონაჟი…

განა რამე ასახავს უფრო უკეთ უნივერსიტეტის სიძველესა, წარმომავლობას, ვიდრე სამეფო ჩუქურთმებით მორთული კარიბჭე?

ამგვარად, ერთი ინტერპრეტაციით, „გუგული ჩუქურთმიან კარიბჭესთან,“ შესაძლოა პროფესორი დე-ვეგა იყოს…

თუმცა, გუგულს გაცილებით უფრო მნიშვნელოვანი დატვირთვა აქვს, ვიდრე ეს ერთი ადამიანია…  გუგული საათიდან, რომელიც განუწყვეტლივ ახსენებს გმირებს, რომ დრო გადის, რომ სრულდება ციკლი ერთიდან სამოცამდე…

უცნაურად არის დრო განაწილებული მოთხრობაში, განუწყვეტლივ ვმოგზაურობთ, წარსულსა და აწმყოში, ვვარაუდობთ მომავალს… ეს ყველაფერი, საოცარ, მისტიკურ იერს სძენს ტექსტს, მთელი თხრობის დროს ავტორი რამდენჯერმე აჩენს ახალ გმირს, ისე რომ გაიფიქრებთ: აი, ეს არის პერსონაჟი რომელიც ბოლომდე გაჰყვება მოთხრობას… მაგრამ რამდენჯერაც ამას იფიქრებთ, იმდენჯერ შეცდებით, იმიტომ რომ მთელი ტექსტის ძირითადი ფაბულა იმ ეფემერულობაზეა აგებული, რითაც მუდამ იტანჯება კაცობრიობა…

ავტორს ძალიან მძაფრად აქვს გადმოცემული ძირითადი ადამიანური გრძნობები, ტკივილი, სიყვარული, სიკვდილით გამოწვეული ტრაგედია, მარტოობა, ეჭვი…

გმირები გადიან გზას ჰიპოთეტური პიროვნების ძიებაში, რომელიც ზეციური ხილვასავით ჩნდება ტექსტში… ეს პიროვნება იმდენად მნიშვნელოვანი ხდება, რომ მეცნიერი დე-ვეგა, რომლისთვისაც პრაგმატიზმი და დათვლადი ერთეულები ცხოვრების კრედოა, მთელი არსებით ერთვება იმ პროცესში, რომელიც არავინ იცის საით მიდის…

„ჩვენ ვერასდროს დავგეგმავთ მომავალს წარსულით“ – ამბობდა ედმუნდ ბურკე, მაგრამ წარსულის იდეებით მომავლისკენ სწრაფვა კი ნამდვილად შეიძლება,  – ეს ცხადად ჩანს ნაწარმოების გმირების თავგადასავალში…

მოთხრობის მეორე ნაწილში, ჩნდება ორი მეტად საინტერესო პერსონაჟი, ფსიქიატრი და თეოლოგი… ფსიქიატრის მოვალეობაა ადამიანის სულიერი პრობლემების შესწავლა და დახმარება. ხოლო თეოლოგი იკვლევს  რა არის სული, რატომ ავადდება, ვინ აძლევს ადამიანს ცნობიერს და რატომ არის ის ასე შორს…

„იმდენი არ ქნათ, რომ ისე ღრმად შეუსახლოთ ადამიანს ღმერთი, რომ მერე უბრალო ნათესავი, ან ახლობელი ეგონოს და არარად აქციოს… ის კი არ უნდა გააცნოთ, არამედ მხოლოდ დაანახოთ, აყურებინოთ დიდხანს… რწმენას ვერ დაბადებთ თქვენ… რამდენი გიჟი დადის ქალაქში… ყველა უნდა დავიჭიროთ, შევკრათ და გისოსებს იქით მოვათავსოთ და ძალისძალად შევუქმნათ იდილია?“ –  ეკითხება ფსიქიატრი თეოლოგს…

ბოლოს ორივე თანხმდება რომ უღმერთო ყოფისასაც კი არ შეიძლება რწმენის დაძალება, რომ ჯობია ორი სხვადასხვა მრწამსის ადამიანმა ერთად მიიღოს  დაშორების გადაწყვეტილება, ვიდრე მუდმივ ქიშპობასა და დაპირისპირებაში შეურაცხჰყოს ყველა ის ღირებულება, რომლებიც ძვირფასია მათთვის..

კარლ იუნგი იძახდა: „ყველა სახის დამოკიდებულება ცუდია, არის ეს ნარკოტიკი, ალკოჰოლი, მორფი თუ იდეალიზმი.“  გუგულის ავტორიც იზიარებს ამ აზრს და ხაზს უსვამს რაციონალური განსჯის აუცილებლობას… ვერც ერთი საზოგადოება ვერ განვითარდება ბრძანებების რობოტული მორჩილებით…

კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი საკითხი, რომლებიც დიალოგების სახით არის დასმული, ახალგაზრდების ტრადიციებთან, ან მშობლებთან დამოკიდებულებაა;  ხაზგასმულია უფროსი თაობების როლი, უპასუხონ პროტესტანტ სტუდენტებს, ისე რომ მათში ზიზღის ნაცვლად დიალოგის სურვილი გააჩინონ… მართალია მოძრაობის და ცვლილებების გარეშე არ არსებობს პროგრესი, მაგრამ ვერც კლდიდან გადავარდება ბრმა ცხვარი თუ წინ არ წავიდა…

„გუგული ჩუქურთმიან კარიბჭესთან“ 55 გვერდზე დაეტია, მაგრამ განსახილველად ალბათ ხუთი ამდენიც არ გვეყოფა, ამიტომ ესსეს დასკვნით ნაწილში, ვეცდები გადმოგცეთ, ის ძირითადი იდეა, რომელიც კითხვისას ჩავინიშნე:

„ომის საშინელება, დაუძლეველი ტკივილი, მილიონობით გარდაცვლილი ადამიანი, ამდენივე შეპყრობილი შურისძიების და სამართლიანობის აღდგენის სურვილით, ძიება სიმართლისა, რომელიც ზოგჯერ სულაც არ არის ისეთი, როგორადაც ჩვენთვის საყვარელი ადამიანები გვიხატავენ… ახალი ამბის გაგება, შეცნობა და სწრაფვა გამარჯვებისკენ, იმიტომ რომ სიტყვები მოქმედების გარეშე, კლავს იდეას… თავის გაწირვა სხვებისთვის, ჩირაღდნის გადაცემა, ან გამორთმევა უცნობი ადამიანისთვის, რომელიც წამის წინ სულ არავინ იყო ჩვენთვის… უკან დატოვებული მშობელი, კრძალვა აღმზრდელისადმი და წერილი,  რომელსაც მხოლოდ იმიტომ წერ რომ არ იდარდონ… დანაშაულის განაწილება, სინდისის ქეჯნა ყველას გამო, ნისლში გაფანტული აზრები, რომელებიც იცი რომ მართალი, მაგრამ ამაოა…. სურვილი გააგებინო ყველას რომ არ ხარ გიჟი და შენს უკან სარეცელზე მწოლს, ბოლო სიტყვებით ვაჟკაცურად გაუნათებ გზას, არ იცი მოგიგონებს თუ არა, არც ის იცი, რას იფიქრებს, მაგრამ არსებობს მიზანი, რომელიც ყველასთვის საერთოა, მხოლოდ გზა გვაქვს სხვადასხვა… მამის მოგონება… თუნდაც ჰალუცინაციურად, ვგრძნობთ რომ ზრუნავს მოხუცი ჩვენზე: „ფრთხილად“ გვიმეორებს, გვესმის მაგრამ მაინც ვფეთქდებით, არავის ვუჯერებთ როცა მატარებელი ჩვენი ცხოვრების მიზნით არის დატვირთული… და ბოლოს… არავინ იცის, სად არის ბედნიერება, დახურულ წრეში, თუ ღია უფსკრულში.“

ამ ყველაფერს წაიკითხავთ, გიო მაკაველის მოთხრობაში, იმედი მაქვს ჩემგან განსხვავებული, ბევრი აზრი გაგიჩნდებათ…

 

ჯერალდ ნიუმანი

4/18/2013

Music- Earth

In Uncategorized on April 15, 2013 at 3:32 am

Music- Earth

Sometimes Music matters a lot…

Dark Light Bulbs – Tanks and butterflies

In Uncategorized on March 25, 2013 at 4:22 am

Dark Light Bulbs – Tanks and butterflies from Lasha Markozashvili on Vimeo.

She is so Heavy

In Uncategorized on March 20, 2013 at 10:26 pm